Με αλματώδη αύξηση του αριθμού των μεταναστών που εισβάλλουν στη χώρα κλείνει το πρώτο εξάμηνο του έτους 2025. Η αύξηση αυτή, όπως καταγράφηκε, υπερβαίνει το 258% και υπολογίζεται σε πάνω από 7.000 μετανάστες, σε σχέση με πέρυσι, όπου το νούμερο βρίσκεται κοντά στα 2.000 άτομα. Πλέον η κατάσταση της εισροής ατόμων στη χώρα, που παραβιάζουν τα σύνορά της, τείνει να παγιώνεται, και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μιλάμε πλέον κατ’ εξακολούθηση για τα νούμερα και αν αυτά σημείωσαν αύξηση ή μείωση, αντί να μιλάμε για τον εκμηδενισμό τους.
Στη χώρα μας, ουσιαστικά, συμβαίνει οργανωμένος εποικισμός, και αυτό μπορεί να αποδειχθεί με ένα σωρό στοιχεία. Αφενός αυτό ξεκινά από τη νομοθεσία της χώρας, η οποία έχει γίνει τόσο χαλαρή που φτάνει στο σημείο να επιβραβεύει τη λαθρομετανάστευση αντί να την καταπολεμήσει. Αυτό προκύπτει από τη νομοθεσία, όπου, κατά νομική αλλοίωση της ορολογίας, δίνεται ιθαγένεια και όχι υπηκοότητα σε όσους εισβάλλουν στον χώρο μας. Δηλαδή, αποκτούν δίκαιο από το δίκαιό μας και όχι δικαίωμα να ζήσουν μαζί μας. Ενώ εξισώνονται με τους Έλληνες πολίτες, παράλληλα λαμβάνουν παροχές και επιδόματα από τον κρατικό προϋπολογισμό, που δεν λαμβάνουν οι πραγματικοί ιθαγενείς. Αυτό δημιουργεί δύο ταχύτητες μέσα στη χώρα. Αυτούς που ζουν εις βάρος κάποιων, και αυτούς που πληρώνουν επί της ουσίας για τον μελλοντικό εξοστρακισμό τους από την πατρώα γη.
Η πολιτική διοίκηση της χώρας έχει τα μέσα να δημιουργήσει το νομικό υπόβαθρο ώστε να πάψει το γεγονός αυτό. Όμως, δεν είναι στην πολιτική βούληση των προσώπων που τη στελεχώνουν. Η πολιτική βούληση αυτή εκτελεί διαδικασίες που θα λέγαμε ότι σχεδόν διαφημίζουν το γεγονός της λαθρομετανάστευσης στις χώρες προέλευσης των αλλογενών, με αποτέλεσμα να λειτουργεί ένα διαρκές κάλεσμα, συντήρηση και ανάπτυξη του προβλήματος, δουλεμπόριο, και εν τέλει αυτό στοχεύει σε έναν σκοπό. Την αλλοίωση και εκδίωξη του ιθαγενή πληθυσμού, ώστε να χαθεί κάθε κυριαρχικό δίκαιο και δικαιώματα αυτών που μπορεί να έχουν. Οι νέοι άποικοι ούτως ή άλλως δεν δικαιούνται κάτι τέτοιο. Έτσι, η διοίκηση της χώρας θα μείνει για πάντα στους απογόνους των αλλογενών που έχουν εισβάλει κατά το παρελθόν και τώρα διοικούν τη χώρα μας. Διότι το γεγονός αυτό δεν συμβαίνει πρώτη φορά. Συνέβαινε κατά κανόνα στην περίοδο της Ρωμαϊκής, Οθωμανικής και Βυζαντινής αυτοκρατορίας, στον εποικισμό της Αμερικανικής ηπείρου, και σαφώς η εξόντωση των ιθαγενών πληθυσμών συνέβαινε με πιο βάρβαρους τρόπους. Με το αίμα των ιθαγενών. Τώρα, η ευρεσιτεχνία έγκειται στο γεγονός ότι χύνεται αίμα μεταναστών, και στους ιθαγενείς απλά συμβαίνει επικοινωνιακή διαχείριση συναισθήματος, φορτώνοντας τους τις ενοχές των πνιγμών και των εκδιώξεων στις οποίες υποκύπτουν οι άνθρωποι που έρχονται εδώ, από τις χώρες τους.
Το παγκόσμιο θεσμικό πλαίσιο προστασίας των ανθρώπων υφίσταται. Δεν λειτουργεί όμως ορθά ώστε να φέρει τα αποτελέσματα που πρέπει, και αυτό θα έπρεπε να υποψιάζει για το αν τα σκοπούμενα αποτελέσματα είναι πράγματι αυτά που αναγράφονται στα καταστατικά των οργανισμών που αναλαμβάνουν την τήρηση της παγκόσμιας τάξης και δικαίου ή το αντίθετο. Οι μηχανισμοί αυτοί, όπως είναι ο ΟΗΕ, έχουν υπό την προστασία τους την ανθρώπινη ύπαρξη και δημιουργούν συνθήκες και μηχανισμούς γι’ αυτήν. Τώρα όμως αυτή η διαδικασία αναλώνεται μόνον μέσα στις χώρες υποδοχής των λαθρομεταναστών, που σκοπίμως ντύνονται με τον μανδύα του διωκόμενου ώστε να υπάρχει το νομικό επιχείρημα για την υποδοχή.
Επομένως, αν οι οργανισμοί αυτοί ήθελαν να εκτελέσουν τον πραγματικό τους ρόλο, θα έπρεπε να ενεργούν εντός των χωρών που διώκουν τους πολίτες τους, με τρόπους και σχέδια ανθρωποκεντρικά, ώστε να πάψουν οι διώξεις, οι δικτατορίες, τα καθεστώτα, τα θρησκευτικά ιδεολογήματα και κάθε τι που εμποδίζει τον άνθρωπο από το να γίνει πολίτης, με σεβασμό στην ελεύθερη βούληση. Επί της ουσίας, οι άνθρωποι χρειάζονται εκπαίδευση πάνω στο πλαίσιο της δημοκρατίας, ώστε να μπορέσουν να στήσουν πολιτείες με ισοδυναμία, ισοπολιτεία και ελευθερία, και να αναπτυχθούν οικονομικά και πολιτιστικά και να πάψει κάθε θέληση τους για τη μετανάστευση. Διότι τώρα ψάχνουν, αλλά δεν ξέρουν τι και πού θα το βρουν. Αγνοούν ότι αυτό που ψάχνουν δεν υπάρχει πουθενά στον πλανεμένο πλανήτη, αλλά αν αναγνωρίσουν τι είναι αυτό που θέλουν, τότε θα αναγνωρίσουν και ότι μόνο αυτοί, ως άνθρωποι, μπορούν να το δημιουργήσουν και να το εγκαθιδρύσουν οπουδήποτε.
Φαινομενικά, η Ελλάδα εμφανίζεται ως ανήμπορη να προστατεύσει τον χώρο της από κάθε λογής απειλή ή εισβολή. Δεν είναι όμως έτσι. Έχει τα μέσα αποτροπής κάθε επιβουλής, εκβιασμού, κλεφτοπολέμου, ανταρτοπολέμου, ανορθόδοξου πολέμου και ό,τι άλλο εμφανιστεί. Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η στελέχωση της διοίκησης από γηγενείς αλλά προδότες της γενετήσιας πατρώας ουσίας τους. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι επιτρέπεται σε κάθε παγκόσμιο και διεθνή θεσμό να επέμβει στα εσωτερικά της χώρας, ενώ οι επεμβάσεις επί της ουσίας θα έπρεπε να συμβούν στις έδρες απ’ όπου πηγάζει το πρόβλημα της μετανάστευσης. Διότι η Ελλάς μετέχει ως ισότιμο μέλος σε αυτούς τους θεσμούς και ως μήτρα της Δημοκρατίας, θα έπρεπε να την προβάλλει ως λύση στο πρόβλημα. Όχι να μεταβάλλει τη χώρα σε υποδοχέα των επακόλουθων του προβλήματος, μετέχοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ενεργά στη συντήρησή του. Ας αναφέρουμε το γεγονός ότι στις μέρες μας το δουλεμπόριο εξακολουθεί να είναι μια αρκετά επικερδής επιχείρηση. Έτσι, μένει να δούμε, ίσως με άλλη μία παρέμβαση της Ευρωπαίας εισαγγελέως, ποιοι κερδίζουν εις βάρος των ανθρώπων, όποιο χρώμα κι αν έχει το δέρμα τους, και ποιοι εκμεταλλεύονται δημόσιο χρήμα κατά του Δήμου που είναι οι πολίτες, και όχι τα κτίρια, τα πρόσωπα και οι ΜΚΟ που ξεπηδούν ως επακόλουθο της αποχής του πολίτη από τη διοίκηση του.
Κανένας άνθρωπος δεν θέλει να φύγει διωκόμενος από τον χώρο όπου ορίστηκε κατά την ενσάρκωσή του, να ζήσει τον βίο του. Αυτό τώρα δεν αναγνωρίζεται ως κανόνας και συνιστά παραβίαση και χειραγώγηση της ελεύθερης βούλησης του ατόμου αλλά και των συλλογικοτήτων άλλων ατόμων. Σωρευτικά, αυτό καθιστά ως εγκληματίες αυτούς που υποκινούν τους διωγμούς και θα τους φέρει αντιμέτωπους με τη Νέμεσις. Όμως και αυτή, μόνο αν λάβει πρόσβαση από τους ανθρώπους στον χώρο της ύλης, μπορεί να ενεργήσει. Αυτό θα έπρεπε να συμβεί μέσω του θεσμού της Δικαιοσύνης. Δεν συμβαίνει, γιατί και αυτός ο θεσμός αντιμετωπίζει προβλήματα σαθρότητας. Επομένως, πρέπει να το αναλάβει ο θεσμός της αληθινής Δημοκρατίας. Όπως και τη ριζική αναδόμηση σε κάθε τομέα της δημόσιας και ιδιωτικής οργάνωσης του κράτους, των πολιτών, αλλά και των θεσμών.
Dim Loup