16 Δισεκατομμύρια κωδικοί παραβιάστηκαν στην Google, στο Facebook και στην Apple σύμφωνα με μια έρευνα του ιστοτόπου Cybernews τον τελευταίο μήνα, αριθμός που ξεπερνά κατά πολύ την προηγούμενη διαρροή που ανακοινώθηκε και αφορούσε 185 εκατομμύρια χρήστες. Όλο και περισσότερο οι πολίτες εκτίθενται στις κακόβουλες ενέργειες hackers. Αυτό δημιουργεί μείζον θέμα ασφαλείας ενώ όλο και περισσότερο η ζωή μας εισχωρεί στην ψηφιοποίηση και κανένα δεδομένο είτε προσωπικό είτε κοινωνικό δεν είναι προστατευμένο σε έναν χώρο που οι δυνατότητες και ικανότητες των χρηστών είναι περιορισμένες ή ελάχιστες λόγω της έλλειψης ψηφιακής παιδείας.
Αυτό θα λέγαμε ότι μπορεί να προκύπτει και από επιλογή βούλησης κάποιων πολιτών καθώς νιώθουν απειλή χειραγώγησης της ζωής τους από τα ψηφιακά εργαλεία που δημιουργούνται, είτε λόγω της άρνησής τους να εισέλθουν σε μια διαδικασία χαοτική. Αυτή μπορεί να διευκολύνει τη δημόσια διοίκηση και την κοινωνική δικτύωση, αλλά παράλληλα εισάγει το άτομο σε μια εικονική πραγματικότητα που αρκετές φορές δημιουργείται από το ψηφιακό περιβάλλον και όχι από την επιλογή του χρήστη.
Το θέμα έχει λοιπόν δύο πτυχές. Το ένα είναι η έλλειψη ασφάλειας στον κυβερνοχώρο και το άλλο είναι η κατά μία έννοια φασιστική αναγκαστικότητα της εισαγωγής του πολίτη σε αυτόν χωρίς την προαπαιτούμενη συνταγματική πρόβλεψη. Σαφώς το διαδίκτυο πρέπει να λογίζεται ως μια εικονική πολιτεία όπου οι πολίτες αλληλεπιδρούν, σχεδιάζουν, οργανώνονται, διευκολύνονται από τις δυνατότητές του. Αλλά παράλληλα εκτίθενται σε κινδύνους όταν αυτή η πολιτεία είναι διεφθαρμένη και επικίνδυνη, ακριβώς όπως και στην πραγματική ζωή όπου κάθε σφάλμα από τη χρήση του διαδικτύου έχει κάθετο αντίκτυπο σε αυτήν. Λόγω αυτού είναι επιτακτική αναγκαιότητα για την πολιτεία που η ύπαρξή της ενσαρκώνεται στο φυσικό χώρο ενώ εισέρχεται και αυτή όπως οι πολίτες της στον ψηφιακό χώρο, να δημιουργεί τις απαραίτητες δικλείδες ασφαλείας και για τον εαυτό της αλλά και για τους πολίτες της.
Επομένως γίνεται σαφές ότι η χώρα χρειάζεται έναν ακλόνητο μηχανισμό ασφαλείας του διαδικτύου ο οποίος έχει ανάγκη από μια αναγνωρισμένη θεσμικότητα, προσωπικό που θα τον στελεχώνει, εγκαταστάσεις και υπερσύγχρονα εργαλεία που θα έχουν τη δυνατότητα προσαρμογής στα νέα εφευρήματα της εγκληματικότητας, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο φυσικό χώρο. Αυτά τα συστήματα ύψιστης ασφαλείας διατείνονται ότι ήδη διαθέτουν πιλοτικά οι τράπεζες, όμως βλέπουμε ότι και εκεί οι απάτες έχουν βρει νέο πεδίο εφαρμογής. Εδώ δικαίως θα πρέπει να αναφέρουμε ότι αυτοί οι μηχανισμοί θα πρέπει να λειτουργούν για το όφελος των πολιτών και του έθνους και όχι για τη χειραγώγησή τους ή την επίβλεψη και υποκλοπή των πληροφοριών τους. Οι μυστικές υπηρεσίες κάθε κράτους έχουν κληθεί να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Ως φαίνεται εκ των αποτελεσμάτων όμως, αδυνατούν.
Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Και σε αυτόν τον νέο κόσμο η πληροφορία είναι επί της ουσίας το νέο περιουσιακό στοιχείο και ισχύς που παραδίδεται από τους πολίτες από την κεντρική διαχείριση ενός ψηφιακού μηχανισμού και οργανισμού. Αυτό για να συμβεί θα πρέπει να διασφαλίζεται ότι δεν θα παραχθεί κανένα άδικο σε οποιαδήποτε πτυχή ή μορφή του. Επομένως, είναι σαφές ότι πρέπει να δομηθεί ένα νέο κοινωνικό σύστημα ασφαλείας και δικαίου πρωτίστως στο φυσικό χώρο. Αυτό που λείπει από τον φυσικό χώρο είναι το απόλυτο Ελλάνιο αξιακό σύστημα που πηγάζει από τη φυσιολογία του ανθρώπου. Η θεσμοθέτηση του είναι υψίστης σημασίας. Ομοίως αυτό θα πρέπει να θεσμοθετηθεί και να εφαρμοστεί και στον ψηφιακό κόσμο εφόσον κάθε ενέργεια σε αυτόν έχει επίδραση και στον
https://drive.google.com/file/d/1qW5v3tkwFBpuESSSuld_gb5s9efdfJWU/view
Μέσα στην απολυτότητα αυτού του αξιακού συστήματος θα πρέπει να λειτουργεί ως προϋπόθεση κάθε ενέργειας ο νόμος της δημοσιότητας, όπου κάθε άνθρωπος θα πρέπει να δηλώνει επίσημα τη βούλησή του στο σώμα της πολιτείας ενώ παράλληλα δεσμεύονται και τα δύο μέρη ότι αυτή η βούληση δεν θα παράγει κανένα άδικο πουθενά και σε κανέναν. Ομοίως η πολιτεία οφείλει να εξασφαλίζει ότι τα δεδομένα που θα εισέρχονται στο φως του νόμου της δημοσιότητας, κανένα από αυτά δεν θα παράγει άδικο αποτέλεσμα για τον κύριο των δεδομένων όπως και για τους λήπτες αυτών. Μόνον υπό αυτές τις προϋποθέσεις μπορούμε να μιλήσουμε για την αύξηση της χρήσης του ψηφιακού κόσμου, και πάντα με ελεύθερη βούληση των πολιτών. Καμία υποχρεωτικότητα δεν έχει έδαφος, ειδικά εφόσον το περιβάλλον δεν έχει ασφάλεια και δικαιοσύνη σε μια πληρότητα που να ικανοποιεί το αίσθημα της νομιμότητας, της διαφάνειας, της ισοπολιτείας και της ελευθερίας των πολιτών.
DimLoup