Την καθιερωμένη διαδικασία των παραιτήσεων που ακολουθείται διαχρονικά από τα πολιτικά πρόσωπα ως να συνεπάγεται επανορθώση αδίκου προς την πολιτεία, ακολουθεί και ο υπουργός μετανάστευσης και ασύλου, Μάκης Βορίδης μετά την ανάμιξη του ονόματος του στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και αφορά την περίοδο που ήταν υπουργός αγροτικής ανάπτυξης. Παρότι κατά την παραίτηση του δηλώνει ότι δεν έχει πράξει οτιδήποτε παράνομο, αποχωρεί από την κυβέρνηση ώστε απερίσπαστος να υπερασπιστεί τον εαυτό του στις επιτροπές που θα στηθούν από τη Βουλή για να εξετάσουν τα γεγονότα. Πέραν αυτού, δεν υπάρχει παραίτηση από την βουλευτική ασυλία, όπως δεν υπάρχει παραίτηση και από την βουλευτική έδρα. Και για μια ακόμη φορά γεννιούνται τα ίδια διαχρονικά θέματα που έχει δημιουργήσει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, η βουλευτική ασυλία και κάθε λογής τέχνασμα που χρησιμοποιείται ώστε να βγάζει λάδι το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ασφαλίζοντας το σύστημα που έχει πλέον διεφθαρεί εξ ολοκλήρου.
Οφείλουμε ως πολίτες να εξετάσουμε το λειτουργικό αυτού του συστήματος, τις ενέργειες του θιάσου που το υπηρετεί και ειδικά στο κομμάτι της δικαιοσύνης, που τους καλύπτει η υποτιθέμενη ασυλία τους από τον ζυγό της. Οφείλουμε να καταδείξουμε ένα σωρό βραχυκυκλώματα του συστήματος που τους επιτρέπει να λειτουργούν κατά αυτόν τον τρόπο και να μένουν ατιμώρητοι, είτε έχουν διαφθαρεί είτε έχουν πράξει κακοδιαχείριση δημοσίου χρήματος. Εν αρχή θα καταδείξουμε την γελοιότητα του συστήματος σε ό,τι έχει να κάνει με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, που εν ολίγοις λέει ότι αν οι εισαγγελείς πέσουν πάνω σε όνομα υπουργού κατά οποιαδήποτε έρευνα τους, την διαβιβάζουν στην Βουλή σταματώντας παράλληλα όποια άλλη ενέργεια αφορά πολιτικά πρόσωπα. Αυτό σημαίνει ότι η Βουλή ως σώμα (που δεν είναι διότι δεν έχει συσταθεί σε σώμα και δεν υπάρχει έγγραφο που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο) δικάζει τα κύτταρα της, τους βουλευτές, με τις επιτροπές της ως να είναι δικαστήριο. Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει. Το σκοπούμενο από το σύνολο της Βουλής θα είναι να διαφυλάξει το κύρος της και το σύστημα που την στελεχώνει και όχι το δίκαιο. Το παρελθόν έχει δείξει ότι με την είσοδο των δικογραφιών στην Βουλή, ξεκινά ένα διακομματικό παζάρι, για τα κέρδη που θα μοιραστούν τα κόμματα ως επιβράβευση της συγκάλυψης και της ατιμωρησίας των πράξεων που έγιναν αλλά μονίμως δεν θα φταίει κανένα πολιτικό πρόσωπο για αυτές. Το ίδιο θα συμβεί και για τις υποθέσεις του παρόντος αλλά και του μέλλοντος. Υπάρχει ασυμβίβαστο στην διαδικασία.
Αυτό το ασυμβίβαστο ξεκινά από την παραχάραξη του Συντάγματος το οποίο ορίζει ρητά τον διαχωρισμό των εξουσιών της χώρας, εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής και αυτό δεν πράττεται. Εδώ λοιπόν έχουμε υπουργούς που είναι παράλληλα και βουλευτές και καλούνται να εξετάσουν και να δικάσουν τους εαυτούς τους σύμφωνα με τα εισαγγελικά καθήκοντα που αναλαμβάνει η Βουλή. Και το ερώτημα είναι ποια ανάγκη εξυπηρετούν οι νόμοι ασυλίας και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Πιο είναι το γεγονός που ανάγκασε το πολιτικό σύστημα να θεσπίσει την ατιμωρησία για τον εαυτό του θεσπίζοντας την συλλογική τιμωρία των πολιτών για πράξεις του πολιτικού προσωπικού που γίνονται παρά της βούλησής τους. Η ανάγκη που έφερε αυτούς τους νόμους είναι το σκάνδαλο Κοσκωτά, όπου ο τότε πρόεδρος του Αρείου Πάγου στο ειδικό δικαστήριο, Βασίλης Κόκκινος έδωσε την ιδέα. Ενώ τσακώνονταν εντός της αίθουσας με τον Δημήτρη Τσοβόλα (ο οποίος αντιδρούσε για την κατάθεση Κοσκωτά επειδή γνώριζε ότι αυτός θα προσκομίσει στοιχεία για λαθρεμπόριο όπλων που έκανε το ΠΑΣΟΚ) πρότεινε η Βουλή να δικάζει τον εαυτό της για να μην ξαναβρεθεί το σύστημα της δικαιοσύνης με το καθήκον να δικάσει πολιτικά πρόσωπα και ενθυμούμενος πιθανόν τις όποιες πιέσεις, που σαφώς θα δέχονταν οι δικαστές αυτήν την περίοδο. Έτσι φτάσαμε σε αυτό το γελοίο σύστημα δικαιοσύνης που εφαρμόζεται σε τέτοιες περιστάσεις διαμορφώνοντας πολίτες δύο ταχυτήτων. Τους πολίτες που στερούνται βούλησης και τους βουλευτές που φέρουν την συλλογική βούληση.
Είναι σαφές ότι αυτό το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τους πολίτες γιατί πρωτίστως δεν λογίζεται το ίδιο ως εργαλείο των πολιτών αλλά ως εργαλείο εξυπηρέτησης μιας κάστας ανθρώπων που ζουν εις βάρος κάποιων άλλων. Αυτοί δεν δύναται να κατανοήσουν τον φυσικό νόμο της προσομοίωσης για τις πράξεις τους και τις επιλογές τους. Όταν κάποιοι έχουν ασυλία για το άδικο που προκαλούν στους άλλους, αδυνατούν να σκεφτούν πως θα ήταν οι ίδιοι αν βρισκόταν στην θέση του αδικημένου. Αδυνατούν να εξετάσουν τις νομοθετικές ενέργειες βάσει δικαίου διότι δεν γνωρίζουν να εντοπίσουν το άδικο που πράττουν ούτε μπορούν να εδραιώσουν το δίκαιο το οποίο είναι το ζητούμενο, το αντικείμενο κάθε νόμου και οι ρυθμίσεις του. Και με το συμπέρασμα αυτό, πρέπει να συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι πλήθος βουλευτών, υπουργών κ.τ.λ. είναι δικηγόροι και άλλα συναφή επαγγέλματα που ασχολούνται με το δίκαιο. Επομένως, εκ του αποτελέσματος συμπεραίνεται ότι συμμετέχουν στο πολιτικό σύστημα όχι για την εγκαθίδρυση του δικαίου αλλά για την βόλεψή τους, την εξυπηρέτηση αυτών και του κύκλου τους, ενώ αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα τους εντάσσει στα σπλάχνα του για την δική του εξυπηρέτηση. Ώστε να μπορεί να προκαλέσει το άδικο με νομιμοφανή τρόπο.
Άρα επί της ουσίας είμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Αυτό που συμβαίνει τώρα με τον κ. Βορίδη ή τον κ. Αυγενάκη θα συμβεί και με πλήθος άλλων στο μέλλον, όπως συνέβη και στο παρελθόν. Αυτοί θα αθωωθούν και θα κριθούν ένοχοι οι πολίτες και μερίδα αυτών εις διπλούν. Οι αγρότες έχασαν χρήματα από τις επιδοτήσεις που τους έκλεβε η εγκληματική οργάνωση που είχε στηθεί στον ΟΠΕΚΕΠΕ ενώ τώρα θα πρέπει να πληρώσουν μαζί με το σύνολο των πολιτών τα πρόστιμα προς την Ε.Ε. Ας σημειωθεί επίσης ότι και τα χρήματα που μοίραζε ο ΟΠΕΚΕΠΕ πάλι από τους πολίτες συγκεντρώθηκαν στα ταμεία της Ε.Ε. για να στηριχθεί η αγροτική παραγωγή και η τροφική αλυσίδα. Το πρόβλημα λοιπόν είναι συστημικό και θα λυθεί μόνο όταν αναδομηθεί ριζικά και θεσμικά, και όχι μόνο με αλλαγές επί των προσώπων. Τα ονόματα ελάχιστη σημασία έχουν. Όμως μέγιστη σημασία έχει το γεγονός ότι η λαμογιά έχει γίνει κανόνας και αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα με την εγκαθίδρυση του δικαίου σε κάθε πτυχή της ζωής μας.
DimLoup