Ο Έλον Μασκ, το παιδί θαύμα της διαστημικής τεχνογνωσίας και των χρηματοδοτούμενων νεοαυτοκρατορικών προγραμμάτων, εμφανίζεται ως ρυθμιστής της δημοκρατίας στο σχεδόν αλλόφρων και πολυδαίδαλο πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ. Επικαλούμενος τον Επαμεινώνδα, τον Θηβαίο στρατηγό ο οποίος κάποτε νικησε για πρώτη φορά τον στρατό της Σπάρτης στην μαχη των Λεύκτρων, εμφανίζεται ως ιδρυτής ενός πολιτικού μηχανισμού τον οποίο σαφως θα τον θέσει και αυτόν στην υπηρεσία του παγκόσμιου συστήματος που και ο ίδιος υπηρετεί. Ενώ καταγγέλλει το ενιαίο κομματικό σύστημα (uniparty) ως μάσκα δημοκρατίας που ρισκάρει με τη χρεοκοπία της πολιτείας, ιδρύει άλλο ένα κόμμα για να κομματιάσει τον ενωμένο κομματισμό.
Σαφώς δεν πρόκειται για καινοτομία, αλλά για μια ανακύκλωση της ίδιας παρακμής με νέο κοστούμι και πιθανών μια νέα ρητορική που θα πλανέψει τα πλήθη. Δεν σπάει ο μονοκομματισμός που στην ουσία είναι δικομματισμός, με τρίτο κόμμα, όπως δεν σπάει η χρεοκοπία με νέα δάνεια. Αντί να γκρεμιστεί το σύστημα, αναβαπτίζεται μέσα από τα ίδια του τα εργαλεία. Κομματικά μορφώματα, οριακές πλειοψηφίες, αμφιλεγόμενοι νόμοι και κοινωνίες με πολίτες δοχεία που ψηφίζουν χωρίς να αποφασίζουν.
Ο Μάσκ δεν γνωρίζει τι είναι Δημοκρατία. Ούτε μπορεί να τη φανταστεί μέσα από τα σχήματα της Wall Street και τα κυκλώματα των διαστημικών κονδυλίων. Θεωρεί πως η ελευθερία είναι προϊόν ιδιωτικής πρωτοβουλίας, πως η ανάπτυξη μετριέται σε ψήφους του κογκρέσου και πως η βούληση των ανθρώπων μπορεί να μετρηθεί στα likes του X. Δεν έχει καμία σχέση με δημοκρατια ούτε έχει θέση αυτό που σχεδιάζει σε μια πολιτεία ανθρώπων.
Η Δημοκρατία δεν είναι σύγκρουση εδρών ούτε στίβος μάχης για να τραβάει ο καθείς γροθιές σύμφωνα με τα συμφέροντα του. Είναι μια ενιαία μονάδα ολότητα. Είναι η αξιακή αρχιτεκτονική που λειτουργεί ενωμένη. Είναι απλά η λήψη και εκτέλεση των αποφάσεων των πολιτών. Αν σε κάποιο δημοκρατικό σώμα πολιτών δεν υπάρχει ομοφωνία επί των αποφάσεων, τότε κάποιοι από το σώμα ή δεν έχουν καταλάβει το θέμα και τις παραμέτρους της απόφασης ή λειτουργούν με δόλο και εκτός του συλλογικού οφέλους και δεν θα έπρεπε. Η πλειοψηφίες σαφώς πρέπει να γίνονται σεβαστές, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν διαφθείρονται και αυτές. Επομένως ενα βασικό κριτήριο αξιολόγησης μιας δημοκρατίας και για το επίπεδο πολιτισμού της είναι αν οι αποφάσεις της έχουν ομοφωνία και γνώμονα το συλλογικό όφελος ή οχι. Αυτό το κριτήριο σαφώς δεν αφορά την ποιότητα των αποφάσεων.
Ο Μάσκ παίζει με τους όρους και τα διαχρονικά κόλπα του συστήματος που κατηγορεί. Στο τέλος, όπως γίνεται συνήθως, θα γίνει φανερό οτι το υπηρετεί. Γιατί το uniparty δεν νικιέται με ακόμα ένα κόμμα, αλλά με κατάργηση ολόκληρου του μηχανισμού. Με καθολική επαναφορά της πολιτείας ως ζωντανού σώματος ανθρώπων ενωμένων με κοινές αξίες και αρχές.
Η αληθινή δημοκρατία δεν δομείται με κόμματα. Εκεί πεθαίνει. Όμως γεννιέται με εστία ένα σύνολο πολιτών, με βάση την καταστατικότητα που θα εξυπηρετήσει την συλλογική ανάγκη και δημιουργική διαδικασία, με ένωση, με όρκο νόμο. Όχι με προεκλογικές εκστρατείες, και άλλες πληρωμένες σάχλες αλλά με την ακρίβεια της δημιουργίας. Εκεί που ο νόμος δεν είναι προϊόν διαπραγμάτευσης, αλλά αποκρυστάλλωση αρχών και αξιών. Εκεί που η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν επιβάλλεται ως παράγωγο του δικαίου αλλά λειτουργεί ως ρυθμιστής δημιουργικής δράσης. Γιατί το δίκαιο είναι όλων, κοινό και αδιαπραγμάτευτο.
Οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από νέους σωτήρες, αλλά από την επιστροφή στο αληθινό, στο ουσιαστικό και στο καθαρό σύστημα δημοκρατίας ώστε κάθε πολιτεία να βαίνει σε μια πορεία ανέλυξης. Και καμία νέα πολιτική πρωτοβουλία δεν πρόκειται να το προσφέρει αυτό, όσο πατάει πάνω στις ίδιες σάπιες δομές. Όσο η Δημοκρατία είναι σύνθημα και χωρίς βίωμα, τόσο θα γίνεται λάβαρο χωρίς νόηση και αξίες. Τόσο θα αναπαράγονται τα ίδια είδωλα της αποστασίας του ανθρώπου απο την φυσιολογία του. Τα κόμματα, οι ψεύτικες ελπίδες και οι σάπιοι ηγέτες. Όλοι κατ’ εικόνα ενός συστήματος που απλώς αλλάζει προσωπεία.
Το ερώτημα δεν είναι αν ο Μάσκ μπορεί να ανατρέψει τους Ρεπουμπλικάνους και τους δημοκρατικούς. Το ερώτημα είναι ποιος θα ανατρέψει το ίδιο το θέατρο της αντιπροσώπευσης των πολιτών, και θα αποκαταστήσει την ιερότητα της συλλογικής δημιουργίας, τη δύναμη του Δήμου, την κραταιότητα της ένωσης, το όλον της δημοκρατίας.
DimLoup