Ο πλανήτης ήδη κινείται στην ταχύτητα και τη διαδρομή της τρέλας. Ισραήλ και Ιράν έχουν επιδοθεί σε μια εκατέρωθεν πυραυλική επίθεση, ο ένας κατά του άλλου, με το πρόσχημα της ανταπάντησης στην επίθεση. Το Ισραήλ επιτέθηκε πρώτο, κατέχοντας το ίδιο πυρηνικά όπλα, για να καταστρέψει τη δυνατότητα του Ιράν να αποκτήσει τέτοια όπλα. Επίσημα είμαστε λίγο πριν την έναρξη ενός νέου παγκοσμίου πυρηνικού πολέμου. Και μέσα σε όλο τον χαμό, γίνεται σαφές ότι όλοι οι θεσμοί που δημιουργήθηκαν μετά το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Ο.Η.Ε. κ.τ.λ.) προκειμένου αυτός να μην συμβεί ποτέ ξανά, είναι ανίκανοι να εκτελέσουν το έργο για το οποίο δομήθηκαν. Και αυτό συμβαίνει διότι όλος ο σχεδιασμός τους έγινε όχι επί της βάσης του Δικαίου αλλά επί της βάσης του συμφέροντος του ισχυρού, των κυβερνήσεων των κρατών, των εταιρειών που δραστηριοποιούνται χωρίς να περιορίζονται από σύνορα, και από σκιώδεις σέχτες, λόμπι και λέσχες.
Αυτό που συμβαίνει ξανά στην εν λόγω εμπόλεμη διένεξη είναι ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων. Ακόμη μία φορά, πίσω από τις χώρες που αντιπαρατίθενται, βρίσκονται τα ισχυρά κέντρα εξουσίας. Συνεταιρισμοί σκιωδών δυνάμεων που χρησιμοποιούν τους ανθρώπους στη διένεξή τους ώστε να καθίσουν σε μια όσο το δυνατόν ισχυρότερη θέση σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων, που θα δώσουν και θα λάβουν ανταλλάγματα που δεν τους ανήκουν. Και αυτό θα το βαφτίσουν συνθήκη και συμφωνία. Είναι σαφές όμως ότι ο ηττημένος συμφωνεί προκειμένου να αποφύγει την εξαφάνισή του, να πάρει πίστωση χρόνου, να ανασυνταχθεί και να ξεκινήσει έναν μελλοντικό κύκλο αίματος, πάλι του ανθρώπου.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το Ισραήλ, λειτουργώντας ως μπροστινός του παρακράτους των Η.Π.Α., προσπαθεί να εγκαταστήσει μια νέα θεοκρατική αυτοκρατορία, εξολοθρεύοντας εν ψυχρώ όλους τους αυτόχθονες πληθυσμούς που συναντά διευρυμένα στη γη που επιθυμεί να σφετεριστεί. Εκτός αυτού, είναι σαφές ότι το ισχυρότερο λόμπι των Η.Π.Α. είναι οι Εβραίοι. Και τα λόμπι εκεί είναι σχεδόν θεσμοθετημένα, διαμορφώνοντας την ομοσπονδιακή πολιτική. Βρήκαμε λοιπόν τον πρώτο συσχετισμό.
Το Ιράν από την άλλη, λειτουργεί ως μπροστινός και στρατηγικός σύμμαχος της Ρωσίας και της Κίνας. Λόγω της έντονης παγκόσμιας συστημικής κρίσης, που αυτήν τη φορά έρχεται χωρίς να είναι οργανωμένη, προγραμματισμένη, ελεγχόμενη και ψεύτικη από τον παγκόσμιο σκηνοθέτη, είναι επιτακτική ανάγκη για τις σκιώδεις υπερδυνάμεις να καθίσουν σε μια ισχυρή θέση στο τραπέζι που θα διαπραγματευτεί πιθανόν μια νέα συνθήκη της Γιάλτας. Αυτής που θα χωρίζει εκ νέου τον πλανήτη σε χώρες και ζώνες επιρροής. Ελάχιστη σημασία θα έχει ξανά το Δίκαιο και η ζωή των ανθρώπων, όπως πάντα γίνεται σε αυτές τις σκακιέρες. Εκτός αν συμβεί το πρέπον. Μια κάθετη αλλαγή του παγκόσμιου διοικητικού μηχανισμού. Και αυτό θα συμβεί μόνο μέσω της κοινής συνείδησης της ανθρωπότητας που θα πει με μια φωνή φτάνει, ως εδώ.
Ο άνθρωπος πρέπει να κατανοήσει τη συλλογικότητά του. Να δεχθεί την έννοια του Δικαίου ως αδιαπραγμάτευτη, ασχέτως ισχύος, συμφέροντος και άνευ φόβου. Πρέπει πρωτίστως, κατά μονάδα, να δεχτεί με Ανδρεία να αγωνιστεί για να αλλάξει η παθητική αποδοχή αυτών των αποτυχημένων συστημάτων διοίκησης και να πάμε σε ένα νέο σύστημα, όπου με αξίες και αρχές θα εγκαθιδρύονται πολιτείες που θα λειτουργούν ανθρωποκεντρικά και όχι καθεστωτικά. Οι παγκόσμιοι θεσμοί πρέπει να ανασυσταθούν εκ θεμελίων, ορίζοντας ότι το Δίκαιο θα είναι η μόνη απόλυτα θεμιτή δύναμη που θα ρυθμίζει τα θέματα, και όχι τα συμφέροντα, όπου κι αν αυτά εδράζονται, όποια δύναμη κι αν φέρουν. Το Δίκαιο δεν είναι θέμα διαπραγμάτευσης. Δεν παζαρεύεται, δεν προσαρμόζεται στα θέλω των κυβερνήσεων, ούτε εξαρτάται από τις μετοχές των πολυεθνικών. Είναι ακλόνητο, αδιαπραγμάτευτο, καθολικό, και όποιος το εργαλειοποιεί, το ακυρώνει. Όποιος το αναστέλλει, γίνεται συνεργός της αποστασίας του ανθρώπου από τη φυσιολογία του.
Η Ανδρεία της μονάδας αλλά και της συλλογικής συνείδησης θα φέρει τη θεμιτή αλλαγή στο παγκόσμιο ξεδοντιασμένο καθεστώς. Η Ανδρεία που δεν μετριέται μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και στην εγκράτεια της ψυχής προς τα φοβερά και δεινά. Η Ανδρεία που επιδεικνύεται στην ακίνητη στάση του καθενός απέναντι στον φόβο και στον θάνατο. Η Ανδρεία που ορθώνεται όταν εκτελείται το δέον γίγνεσθαι ως αποτέλεσμα της Φρόνησης. Όταν το Ορθόν πράττεται επειδή είναι πρέπον και αδιαπραγμάτευτο. Το πρέπον να το πράττεις με Ανδρεία. Η Ανδρεία είναι αυτή η δύναμη που ορθώνει τη Φρόνηση, και η Φρόνηση ορθώνει την Ανδρεία στην ένωση των ανθρώπων με Νόηση, που από τη διαδικασία της θα ξεπηδήσει η Δικαιοσύνη που θα κόψει κάθε άδικο και τα παράγωγά του.
Ό,τι δεν τελείται κατά το Πρέπον, θα γκρεμιστεί. Θα μείνει μόνο ό,τι ο άνθρωπος έχει θεμελιώσει πάνω στο Φως του Δικαίου.
DimLoup