Ένα μεγάλο σκάνδαλο διαφθοράς έχει ξεσπάσει τον τελευταίο καιρό και αφορά τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τον οργανισμό που έχει κληθεί να διαχειριστεί και να διανείμει τα κονδύλια που καταβάλλονται από την Ε.Ε., με την μορφή προγραμμάτων και επιδοτήσεων προκειμένου να στηριχθεί και να αυξηθεί η αγροτική παραγωγή της χώρας μας. Το σκάνδαλο αυτό έχει πολλές εκφάνσεις. Εν αρχή, να πούμε ότι η πύλη της διαφθοράς άνοιξε το 2015 με την ΚΥΑ https://dasarxeio.com/wp-content/uploads/2015/05/kia-873_55993.pdf όπου αυτή προσπαθούσε να ρυθμίσει την απώλεια εκτάσεων βοσκοτόπων (και κατά έμμεσο τρόπο να κατευνάσει τις αντιδράσεις των κτηνοτρόφων) που θα προξενούσε σε βάρος τους η σύνταξη των δασικών χαρτών και μετέπειτα των δικτύων natura. Εν ολίγοις αυτά θα είχαν ως αποτέλεσμα την μείωση των βοσκοτόπων της χώρας στα χαρτιά της Ε.Ε..
Αυτό θα έφερνε μείωση των επιδοτήσεων στην χώρα, διότι σύμφωνα με τα στοιχεία που προσμετρά η Ε.Ε. κάθε πρόβατο απαιτεί 1,5 στρέμμα βοσκοτόπου, και αρκετοί κτηνοτρόφοι δεν είχαν τις απαιτούμενες εκτάσεις. Τότε ξεκινά το παζάρι με τους κτηνοτρόφους. Με την λεγόμενη τεχνική λύση, μπορούσε κάθε επαγγελματίας κτηνοτρόφος να δηλώσει ανεκμετάλλευτα βοσκοτόπια όμορων της διαμονής του περιοχών της χώρας, έστω και αν δεν βοσκούσε τα ζώα του σε αυτά, ώστε να βγει το νούμερο γης και να μην χαθούν οι επιδοτήσεις. Επομένως η πύλη για την απάτη ήταν ορθάνοιχτη. Όμως με την μεγάλη εισροή νέων κτηνοτρόφων και αγροτών που ξεκινά από το 2019, μπήκαν και άτομα που είδαν την πύλη.
Έτσι, από το κομματικό παρακράτος της Αθήνας και μέχρι τα ορεινά της Κρήτης δηλώνονταν κτηνοτρόφοι, με εκτάσεις νοικιασμένες, αρκετές φορές με πλαστά δικαιολογητικά, και άρπαζαν τις επιδοτήσεις που προορίζονταν για την στήριξη και ανάπτυξη της παραγωγής. Ενώ λοιπόν το νούμερο της συνολικής επιδότησης της χώρας προς την κτηνοτροφία ήταν αυξημένο, στην διανομή οι κτηνοτρόφοι έπαιρναν ανά ζώο λιγότερα από προτέρα έτη. Λόγω των μειώσεων των επιδοτήσεων ανά ζώο, για τους πραγματικούς κτηνοτρόφους κατέστη ασύμφορη η παραγωγή, και κάποιοι τα παράτησαν. Τα χρήματα τα μοιράζονταν πολλοί, κάποιοι χωρίς να τα αξίζουν και κάποιοι είχαν αποθρασυνθεί εντελώς εισπράττοντας τεράστια χρηματικά ποσά με μηδενική παραγωγή. Αυτό έφερε και το τελικό χτύπημα στην κτηνοτροφία. Επομένως ενώ η δήλωση της χώρας ήταν ότι στο έδαφός της παράγονταν συγκεκριμένος αριθμός ζώων, που θα έπρεπε να βγάζουν συγκεκριμένη ποσότητα γάλακτος, αυτό δεν συνέβαινε διότι ο αριθμός των ζώων αλλά και των κτηνοτρόφων ήταν πλασματικός. Αυτό έφερε και την παρέμβαση της ευρωπαίας εισαγγελέως που αποκάλυψε το σκάνδαλο. Και επειδή τα ονόματα έχουν νόημα και ουσία, η κυρία Παρασκευή Τυχεροπούλου ήταν αυτή που έκανε τον έλεγχο και ο Νίκος Σαλατάς ήταν ο πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ, πρώην δικαστής. Το σύμπαν έχει χιούμορ. Αυτά επί του παρελθόντος. Ας έρθουμε τώρα στο παρόν.
Τώρα η Ελλάδα είναι υπόλογη για να εξηγήσει την κακοδιαχείριση ή την υπεξαίρεση ευρωπαϊκών κονδυλίων. Και σύμφωνα με τον κανόνα ότι αν κάτι δεν έχει δίκαιο, δεν δικαιολογείται, η θέση της χώρας είναι επισφαλής σχετικά με νέες χρηματοδοτήσεις αλλά και πρόστιμα που θα κληθούμε να πληρώσουμε όλοι οι πολίτες, ως να φταίμε εμείς για το πελατειακό σύστημα που έχουν στήσει διεφθαρμένοι πολιτικοί μηχανισμοί. Διότι ανά την πάροδο των ετών, είχε στηθεί με σαφήνεια ένα παρασύστημα στον οργανισμό του ΟΠΕΚΕΠΕ. Έτσι, άρον άρον η κυβέρνηση έκλεισε τον οργανισμό και μετέφερε τα καθήκοντά του στην ΑΑΔΕ, εξασφαλίζοντας μια ακόμη κατηγορία συγκάλυψης για την χώρα. Διότι αυτό που όφειλε να κάνει η κυβέρνηση είναι να βοηθήσει στην διαλεύκανση της υπόθεσης και μετά, εφόσον είναι αναγκαίο, να μετασχηματίσει τον οργανισμό. Όχι να τον κλείσει κουκουλώνοντας ακόμη μια φορά τις παρανομίες.
Αυτό που έπρεπε να κάνει τώρα η ελληνική δικαιοσύνη είναι ένας άλλος παράλληλος έλεγχος με την ευρωπαία εισαγγελέα και να βοηθήσει στο έργο της. Κάτι που θα έπρεπε να έχει ήδη κάνει η ίδια η ελληνική δικαιοσύνη πριν φτάσουμε εδώ. Διότι ο λόγος ύπαρξής της είναι ο έλεγχος των άλλων δύο εξουσιών, της νομοθετικής και της εκτελεστικής. Γι’ αυτό υποτίθεται ότι αποζητά την εμπιστοσύνη των Ελλήνων πολιτών. Για να τους πάρει το βάρος των ελέγχων που την ευθύνη αυτή φέρει κάθε πολίτης ως πολίτης, σε ό,τι αφορά την πολιτεία του και την δομή της.
Σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση, αυτή επιβαρύνει το μητρώο της απέναντι στον πολίτη. Αυτό διότι όταν μεταφέρει την πολιτική των επιδοτήσεων στην ΑΑΔΕ, έναν οργανισμό που ανήκει στους δανειστές σύμφωνα με τον νόμο 4389/2016 και συνίσταται χωρίς νομική προσωπικότητα και συνταγματική αναγνώριση, χωρίς να υπόκειται σε κανέναν κρατικό έλεγχο συν τις γνωστές ασυλίες κ.τ.λ., τότε ρίχνει τα χρήματα που δικαιούνται οι πολίτες στο ίδιο πηγάδι με τα έσοδα του κράτους. Ένα ακόμη παράνομο πηγάδι δίχως πάτο.
Η μεταφορά των καθηκόντων του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, αντί να τιμωρήσει τους υπεύθυνους, προσφέρει συγκάλυψη με θεσμικό μανδύα. Και εδώ κάθε νοήμων πολίτης θα μπορούσε να έχει ερωτήματα αν το όλο πρόβλημα δημιουργήθηκε από τον έλεγχο ή τον μη έλεγχο, έτσι ώστε τώρα να αναζητείται λιγότερος έλεγχος από το κράτος. Αν το κράτος είναι ανεπαρκές να έχει δραστηριότητα σε οτιδήποτε. Αν η διοίκηση του είναι ανίκανη και το ομολογεί παραδίδοντας τις αρμοδιότητές της στο φάντασμα της ΑΑΔΕ. Και αν είναι ανίκανη η διοίκηση, γιατί δεν παίρνει τον δρόμο του σωφρονισμού και να επιστρέψει την διοίκηση στους πολίτες; Βέβαια δεν θα περιμένουμε απάντηση. Απάντηση θα δώσουν τα πρόστιμα που θα επωμιστεί η χώρα μας, κάτι που συλλογικά μας κατατάσσει ως παράνομους πολίτες στους κύκλους της Ε.Ε., άσχετο από το αν παράνομοι είναι οι πολιτικοί και οι παρατρεχάμενοι που υποτίθεται ότι έχουν ικανότητα να διοικούν.
Σαφώς ο κύκλος του σκανδάλου δεν κλείνει εδώ. Εμπλέκονται και φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης, γεωπόνοι κ.τ.λ.. Όμως, ας μείνουμε προς το παρόν στον σχολιασμό της κατάστασης διότι αυτή καταδεικνύει και τις παθογένειες της δικαιοσύνης που δέχεται το άδικο πέραν της σαθρότητας των νόμων. Υπάρχει κάθετο πρόβλημα ισονομίας. Έχουν θεσπιστεί ασυλίες για κάθε περίσταση που τις χρειάζεται το σύστημα εξουσίας, εκτός από ασυλία για τον πολίτη για τις πράξεις απάτης ή κακοδιαχείρισης από τους μηχανισμούς διοίκησης. Ο πολίτης με αυτόν τον τρόπο χάνει την ευθύνη και το καθήκον να ελέγχει την διοίκηση του και καθίσταται υπεύθυνος της ανομίας. Έτσι όταν πιαστεί ο κλέφτης με την γίδα στην πλάτη ισονομία εφαρμόζεται καθολικά σε μας. Τότε την πληρώνουμε όλοι ως κλέφτες. Όταν όμως οι πραγματικοί κλέφτες τρώνε την γίδα, χωρίς να τους πιάσουμε, από ποιανού το κοπάδι τρώνε; Πάλι το δικό μας. Δηλαδή είτε έτσι είτε αλλιώς, πάντα οι συνηθισμένοι όνοι θα την πληρώνουν.
Κάθε κράτος, κάθε θεσμός αλλά και κάθε πολίτης που σέβεται την ύπαρξή του, οφείλει να διεκδικεί και να εγκαθιδρύει την ισονομία. Όλοι είναι ίσοι έναντι του νόμου και της κοινωνικής συμφωνίας που τον δημιούργησε. Η αλληλεπίδραση των τριών εξουσιών νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής, χωρίς διακριτότητα των ρόλων δεν γίνεται να φέρει ορθά αποτελέσματα. Αυτή είναι ίσως η λεπτή γραμμή που όταν διασαλευτεί, αποτελεί την αφετηρία της διαδρομής προς την διαφθορά και την διάλυση της πολιτείας μετατρέποντάς την σε κοινόβιο και οίκο ανοχής. Ως να φτάσαμε στον ακριβή προσδιορισμό της εποχής μας που διαμορφώνεται από την εξουσία του διασαλευμένου καθεστώτος που τώρα διοικεί την ζωή μας.
DimLoup