4 λεπτά χρόνος ανάγνωσης
Εκτός ελέγχου φαίνεται ότι είναι η έλλειψη αστυνόμευσης στην ευρύτερη περιφέρεια του Θεσσαλικού κάμπου, όπου οι αγρότες έχουν βρει τον μπελά τους με σπείρες που λυμαίνονται την περιοχή, κλέβοντας τα μοτέρ, τους αγωγούς, τις βάνες άρδευσης και μετασχηματιστές από τα δίκτυα του ΔΕΔΔΗΕ. Όλα καταλήγουν στα σημεία ανακυκλώσιμων μετάλλων, όπου η τιμή του χαλκού είναι αρκετά προσοδοφόρα. Τα κόστη των κλοπών ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες ευρώ, που σε αρκετές περιπτώσεις είναι καταστροφικά για τα θύματα, διότι μέχρι την αντικατάστασή τους υποφέρουν και οι καλλιέργειές τους λόγω της αδυναμίας και έλλειψης εξοπλισμού άρδευσης. Επομένως, μιλάμε για μια ζημιά επί της ουσίας ανυπολόγιστη, εφόσον το κόστος δεν είναι μόνο η αντικατάσταση του εξοπλισμού.
Είναι εν τοις πάσι γνωστό από ποιους απαρτίζονται αυτές οι συμμορίες κλεφτών και ποιοι είναι οι κλεπταποδόχοι. Η μη αντιμετώπισή τους και η παθητικότητα με την οποία η πολιτεία κοιτά το ζήτημα δημιουργεί το βάσιμο επιχείρημα ότι είναι πιο συμφέρον για το καθεστώς που μας διοικεί η ύπαρξη ανομίας. Με αυτήν τη δικαιολογία περί της ανομίας δημιουργείται και η ανάγκη που δημιουργεί την αστυνομία, που σε πλείστες περιπτώσεις καταλήγει να γίνεται ο μηχανισμός φύλαξης των προσώπων που στελεχώνουν αυτό το καθεστώς και αμελεί την ασφάλεια του πολίτη. Εκτός από αυτό, με την ανομία και τον φόβο μένουν απασχολημένοι οι πολίτες και προσπαθούν να μεριμνήσουν οι ίδιοι για την προστασία της προσωπικής περιουσίας τους. Σαφώς λοιπόν προκύπτει ότι ένα ολόκληρο υποσυνείδητα οργανωμένο σύστημα λειτουργεί, ή τουλάχιστον έχει γίνει ανεκτό να λειτουργεί, και ο πολίτης βιώνει σε μια τέτοια πολιτεία αντιαξιών και διαφθοράς από πολίτες και μηχανισμούς θεσμών.
Σε μια πολιτεία που το κράτος σέβεται τον πολίτη, οφείλει να φέρνει αποτέλεσμα, ειδικά όταν οι πολίτες προσφέρουν όλα τα μέσα στα όργανά του ώστε το αποτέλεσμα να συμβεί. Στη χώρα μας αυτό δεν συμβαίνει. Βλέπουμε το προσωπικό της αστυνομίας να απασχολείται ως σωματοφύλακας ανθρώπων που θα έπρεπε να είναι πρότυπα των πολιτών και επομένως να λαμβάνουν την αποδοχή τους και όχι να έχουν ανάγκη σωματοφύλακες για να γλιτώνουν από την οργή τους. Θα έπρεπε τα όργανα που μεριμνούν για την ασφάλεια του πολίτη να εκτελούν το καθήκον τους και όχι μερίδα αυτών να δημιουργεί συμμορίες προστάτων και μπράβων ή οτιδήποτε άλλο έχουμε ακούσει κατά καιρούς να συμβαίνει. Θα έπρεπε να έχουμε άδειες φυλακές επειδή οι πολίτες θα αναγνωρίζουν και θα λειτουργούν με δίκαιο, και όχι προσχηματικά να αδειάζουμε τις φυλακές αφήνοντας τους παράνομους ελεύθερους γιατί δεν χωράνε άλλους, ή κατά περίπτωση το σωφρονιστικό σύστημα να χρησιμοποιείται για ομηρία ανθρώπων αντί για εκπαιδευτήριο του δικαίου.
Θα έπρεπε οι εισαγγελείς, ως προϊστάμενοι της αστυνομίας, να ελέγχουν το σώμα και σαφώς να είναι υπόλογοι όταν η πολιτεία δεν απολαμβάνει αυτό για το οποίο έχει θεσπίσει τους μηχανισμούς αστυνομίας και δικαιοσύνης: ασφάλεια, νομιμότητα, τάξη και διανεμητική δικαιοσύνη. Θα έπρεπε όμως να παρέχεται και κάθε δυνατότητα ελέγχου στους εισαγγελείς, με την αποδοχή του σώματος της πολιτείας, για να ελέγχουν το σώμα της αστυνομίας, με κάμερες σε κάθε αστυνομικό και όχημα. Θα έπρεπε να υπάρχει η μέριμνα ώστε κάθε αστυνομικό τμήμα να έχει τον υπεύθυνο εισαγγελέα, ώστε το έργο του να είναι άμεσο, ουσιώδες και καίριο, ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός και στόχος που έχει τεθεί και κανείς αστυνομικός δεν θα μπορεί να συμπεριφέρεται στους πολίτες ως κάποιος επιστάτης.
Επίσης, θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα και για το σωφρονιστικό σύστημα, έτσι ώστε όταν κάποιος οδηγείται σε αυτό επειδή δεν έχει κλίση στο δίκαιο, να λαμβάνει εκπαίδευση ώστε να μάθει να λειτουργεί ως πολίτης με δικαιοσύνη, και όχι να εκπαιδεύεται στην υποταγή, να δικτυώνεται περαιτέρω στην παρανομία που κυριαρχεί στις φυλακές και εν τέλει να βγαίνει χειρότερος από όταν μπήκε. Και το κυριότερο, η πολιτεία, στη δομή και στην πλατφόρμα της λειτουργικότητας της, θα έπρεπε να μεριμνά για να υπάρχει πλούτος και επάρκεια ευκαιριών στους πολίτες, όπως και να συμβαίνει συνεχώς η κατανόηση της αφθονίας, που είναι το απαραίτητο στοιχείο για την αποφυγή του φθόνου. Αυτό είναι και το συχνότερο αίτιο που οδηγεί τον άνθρωπο στα ζωώδη ένστικτα της κατάπτωσης.
Εξ αφορμής, λοιπόν, της εκτεταμένης παρανομίας που έχει γίνει βίωμα και παράδοση σε συγκεκριμένους κοινωνικούς κύκλους και διαχέεται προς το σύνολο της πολιτείας, εντοπίζονται σαφώς τα αίτια της πτώσης, όπως εντοπίζονται και οι λύσεις που είναι θεσμικά εφικτές και απαραίτητες να εκτελεστούν. Το βασικό συστατικό που λείπει είναι η πολιτική βούληση προς αυτήν την κατεύθυνση, διότι η παρανομία και η αδικία είναι βασικό δομικό στοιχείο σε έναν κόσμο που η εκρίζωση των αξιών των ανθρώπων είναι προτεραιότητα, όπως και η εμφύτευση άλλων δήθεν αξιών, όπως η προκοπή, η φιλανθρωπία και η υπακοή σε κάθε παρά φύσιν σύστημα. Αυτά τα φαινόμενα παρακμής θα τελεύσουν όταν η συλλογική βούληση τοποθετήσει δημοκρατικά τη διοίκηση που θα δύναται να εκτελέσει σύμφωνα με τις συλλογικές αποφάσεις.
DimLoup