4 λεπτά χρόνος ανάγνωσης.
Τα τελευταία χρόνια, λόγω της αυξανόμενης ανάπτυξης των μέσων ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, της ψηφιακής εποχής αλλά και η απαίτηση των πολιτικών διοικήσεων ώστε να περάσουμε σε μια διαλειτουργικότητα μεταξύ μας κατ’ αποκλειστικότητα με αυτά τα μέσα, παρατηρείται μια καινούργια μάστιγα. Η μάστιγα των hackers. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, οι κυβερνοεπιθέσεις έχουν αυξηθεί κατά 200% το τελευταίο έτος, κάτι που καταδεικνύει τη σαθρότητα του συστήματος κυβερνοασφάλειας και θέτει σε κίνδυνο τις πολιτειακές λειτουργίες, τα στοιχεία και αρχεία των πολιτών, είτε σε ό,τι έχει σχέση με τις επιχειρήσεις τους, με τις τραπεζικές λειτουργίες, αλλά και με τις διαδικασίες που εκτελούν από και προς την κρατική δομή.
Σε έναν κόσμο που εξελίσσεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, που κατά κοινή ομολογία το να έχει κάποιος πρόσβαση στα ηλεκτρονικά αρχεία του καθενός μας θα αποτελεί προϊόν συναλλαγής, είναι βασικό και θα έπρεπε να αποτελεί κοινωνική συνθήκη η ασφάλεια, η προστασία των δεδομένων και ότι θα αποκλειστεί κάθε πιθανότητα διαρροής και δημιουργία μιας ιδιότυπης αγοράς δεδομένων των πολιτών. Παράλληλα, θα ήταν θεμιτό η συμμετοχή του κάθε πολίτη σε αυτό το σύστημα να γίνεται με την ελεύθερη του βούληση και όχι με αναγκαστικότητες. Πιο πρόσφατο δείγμα αυτού είναι η εφαρμογή τσιπ RFID στις νέες ταυτότητες που προωθεί ο κυβερνητικός μετασχηματισμός της χώρας. Αυτό δεν πρέπει να εφαρμοστεί, διότι το σύστημα είναι εντελώς ανασφαλές για να καταχωρούνται προσωπικά δεδομένα των πολιτών και να είναι υπό τη διαχείριση ενός ηλεκτρονικού λογισμικού, είτε αυτό λειτουργεί με τη βούληση ενός υπαλλήλου στο τερματικό είτε λειτουργεί με τη βούληση ενός αυτοματοποιημένου μηχανισμού που τώρα τελευταία το ονομάζουμε «τεχνητή νοημοσύνη».
Οι ταυτότητες των πολιτών είναι ξεκάθαρα ένα στοιχείο ταυτοποίησης αυτού του προσώπου που το φέρει, είναι επιδεικτικό, αποδεικτικό και δεν λαμβάνει κανείς καμία εξουσιοδότηση για καμία εργασία που είναι κατά ή παρά της βούλησης του προσώπου. Επομένως, ας ονομάσουν «χειροπέδα του πολίτη» το κουμπί και όχι «ταυτότητα», διότι έτσι ισχύει η εννοιολογία των λέξεων. Η εξέλιξη του συστήματος θα είναι αυτή ώστε για κάθε συναλλαγή και κάθε κίνηση του πολίτη, να είναι υπό έλεγχο, ομηρία ή αδειοδότηση από το κεντρικό σύστημα. Επομένως, μιλάμε για πολιτειακό αποκλεισμό. Δεν γίνεται κάποιος να αποκλειστεί από πολιτειακές και άλλες λειτουργίες επειδή δεν θα δεχτεί να φέρει αυτό το πράγμα, ούτε είναι δεκτό να μετέχει ή όχι στο κοινωνικό σύστημα αναλόγως της βούλησης του χειριστή του τερματικού. Αυτό μετατρέπει τον πολίτη σε υπόδουλο του συστήματος, διότι με αυτόν τον τρόπο τίθενται όλες του οι κινήσεις υπό ένα καθεστώς χειραγώγησης, είτε αυτό έχει να κάνει με συναλλαγές είτε έχει να κάνει με πολιτειακές θέσεις και αποφάσεις του. Σαφώς, το θέμα αυτό θα διευρυνθεί στο μέλλον και θα αναδειχθούν τα επιχειρήματα που θα καταδεικνύουν τη σκλαβιά που προετοιμάζεται με αυτό το σύστημα. Θα γίνουν πιο ουσιαστικά, αδιάσειστα και ευκόλως κατανοητά από τους πολίτες.
Σε κάθε περίπτωση, η σαθρότητα και η ανασφάλεια του ψηφιακού περιβάλλοντος δεν επιτρέπει σε κανέναν μηχανισμό της πολιτικής διοίκησης να μεταφορτώσει προσωπικά στοιχεία των πολιτών, να τα εμπορευτεί, να τα παραχωρήσει ή οτιδήποτε άλλο έχει σκοπό να κάνει με αυτά. Πρόσφατο παράδειγμα αυτής της δυσλειτουργίας είναι η παραχώρηση από το Υπουργείο Υγείας όλων των βιομετρικών στοιχείων όλων των παιδιών που θα γεννιούνται στη χώρα, σε μια εταιρεία αμερικανική για τη μελέτη τους. Δεν είχε δικαίωμα κανένας υπουργός να παραχωρήσει στοιχεία νεογνών σε κανέναν, και είναι ένα μέτρο που πιθανόν στο μέλλον να τεθεί υπό την εξέταση της Δικαιοσύνης. Και αυτό πρέπει να υποψιάζει τους πολίτες για το μέλλον των δεδομένων τους, διότι η αναγκαστικότητα κατά τον τρόπο που εφαρμόζεται σε όλες τις δομές της κρατικής και πολιτειακής δομής, μοιάζει με φασιστικό μέτρο.
Αυτό σε μια δημοκρατία και «Ελλήνων Πολιτεία» όπως την πρεσβεύει ο οργανισμός «Ελλήνων Συνέλευσις» θα ήταν αδιανόητο να συμβεί. Η πολιτική διοίκηση πρέπει να μεριμνά ώστε να εξυπηρετεί τις ουσιαστικές ανάγκες των πολιτών με την αμεσότητα, τη διαλειτουργικότητα των υπηρεσιών, τη θωράκιση των συστημάτων και εξασφαλίζοντας ότι σε κάθε κίνηση ή λύση των προβλημάτων θα λαμβάνει τη συλλογική ελεύθερη βούληση των πολιτών. Επί τόσα χρόνια δεν έχει λυθεί κανένα ζήτημα με τόσους άδικους νόμους που έχουμε υποστεί. Καμία λύση σε κανένα πρόβλημα δεν έχει τεθεί προς όφελος της συλλογικότητας των πολιτών παρά μόνον λαμβάνοντας υπόψην τα συμφέροντα μυστικών σεχτών και δεξαμενών σκέψης που μόνο στόχο έχουν το χειροπόδαρο δέσιμο των πολιτών.
Η ασφάλεια του ψηφιακού κράτους είναι ανύπαρκτη. Επομένως, ο ψηφιακός μετασχηματισμός είναι μια επικίνδυνη διαδικασία και στόχος είναι ο περιορισμός της ελεύθερης βούλησης του ατόμου. Η παρακολούθηση και χειραγώγηση real time συμβαίνει με επιλογή του παρακράτους και όχι των πολιτών. Όμως οι πολίτες έχουν την ισχύ, είτε με την ψήφο τους είτε με την απαξίωση προς τις επιλογές των υπαλλήλων τους, υπουργών, πρωθυπουργών και λοιπών παρατρεχάμενων. Διότι κάθε αναγκαστικότητα συμβαίνει επειδή ο πολίτης το δέχεται. Δια του φόβου εκ πρώτης και αφ’ ετέρου μέσω της εξαγοράς του από παρά φύσιν μηχανισμούς που τον εκτρέπουν από τη δική του φυσιολογία.
DimLoup