Τη μορφή μάστιγας παίρνει το πρόβλημα των εξαφανίσεων παιδιών τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, με τα στοιχεία να είναι αποκαρδιωτικά και έντονος ανησυχητικά. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το ¨Χαμόγελο του Παιδιού¨, κάθε περίπου 48 ώρες εξαφανίζεται και ένα παιδί στην Ελλάδα. Μόνο το πρώτο τετράμηνο του έτους έχουν εξαφανιστεί 48 παιδιά, με το προφίλ τους να είναι από 13 έως 18 ετών, ελληνικής καταγωγής, παιδιά διαλυμένων οικογενειών και κάποια εξ αυτών, λόγω απαγορευμένων ερωτικών σχέσεων. Αυτή η στατιστική πρέπει να εμφανίσει την πολιτική διάσταση του πράγματος. Είναι τοις πάσι γνωστό ότι η ελληνική οικογένεια ταλανίζεται από τις εδραιωμένες πια οικονομικές δυσκολίες, κάτι που πρέπει να αποτελέσει επίσης αντικείμενο έρευνας σε ό,τι έχει να κάνει με τα αίτια των εξαφανίσεων, διότι η οικονομική δυσκαμψία επιδρά στην ψυχοσύνθεση όλων στην ελληνική κοινωνία.
Τα δεδομένα που θα προκύψουν, σαφώς θα είναι μια γροθιά στο στομάχι του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Εκεί θα εμφανιστούν οικογένειες που εμφανίζουν φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας λόγω άγχους και νευρικότητας, με άτομα επιρρεπή σε ουσίες και οινοπνεύματα που ουσιαστικά όλο αυτό διαμορφώνει ένα ακατάλληλο περιβάλλον διαβίωσης για κάθε παιδί. Αυτό δεν είναι υγιές ούτε για το παιδί, ούτε για την οικογένεια αλλά κυρίως για την ίδια την πολιτεία. Όταν ένας νέος πολίτης δεν τεθεί σωστά στη διαδικασία πολιτειακής εκπαίδευσης μέσα στη μικρογραφία της πολιτείας που είναι η οικογένεια και εκτίθεται σε πρότυπα που δεν βοηθούν τον σκοπό της, τότε υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες και ο νέος πολίτης να μην αντιληφθεί και να διαιωνίσει την παρά φύσιν κατάσταση. Όταν μεγαλώσει και αναλάβει και αυτός τη δημιουργία οικογένειας και νέων πολιτών, θα κάνει τα ίδια που του έκαναν. Αυτό είναι το ένα ανιχνεύσιμο αίτιο της έρευνας και του συμπεράσματος που μπορεί να εξαχθεί από αυτήν.
Το άλλο ανιχνεύσιμο αίτιο είναι το θέμα των ερωτικών σχέσεων που δημιουργούνται είτε με παιδιά ίδιας ηλικίας είτε με άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, όπου ορθά ένα παιδί θα αντιμετωπίσει την ένσταση της οικογένειας. Εδώ εμφανίζεται σαφώς η έλλειψη κατάλληλης διαπαιδαγώγησης των ίδιων των γονέων που θα επιχειρήσουν να επιβληθούν στο παιδί τους αντί να του δείξουν τη λανθασμένη επιλογή που κάνει και ξεκινά ερωτικές σχέσεις πριν ωριμάσει ηλικιακά και νοητικά. Δεν υπάρχει στη σύγχρονη κουλτούρα του ανθρώπου ο σεβασμός στην ελεύθερη βούληση, κάτι που φέρει ακόμη και το άτομο ενός παιδιού, αλλά η κουλτούρα της χειραγώγησης, της επιβολής, του περιορισμού της ελευθερίας και ένας αυταρχισμός. Αυτό, ως αποτέλεσμα ανωριμότητας και ανικανότητας των γονέων στη δόμηση επιχειρημάτων ώστε να εξηγήσουν τι είναι ορθότερο και λογικό στο παιδί τους, οδηγεί το παιδί σε μια κατάσταση απόδρασης. Διότι δεν κατανοεί και δεν του έχει αποδειχθεί το τι είναι ορθό και αντιλαμβάνεται μόνο την επιβολή που εισπράττει από το οικογενειακό περιβάλλον.
Ένα άλλο τμήμα της έρευνας που δεν αναφέρεται αλλά θα έπρεπε να ερευνηθεί, μακάβριο και απεχθές, που δεν γνωρίζουμε σαφώς την έκτασή του στην ελληνική επικράτεια, είναι οι απαγωγές παιδιών για αφαίρεση οργάνων, σεξουαλική εκμετάλλευση και εμπορία ανθρώπων. Πολλές φορές τα παιδιά που γίνονται θύματα αυτών των απαγωγών καταλήγουν νεκρά. Πρόσφατα μάλιστα αποκαλύφθηκαν κυκλώματα που αγόραζαν τα νεφρά ανθρώπων από τη Νιγηρία και την Κένυα για να μεταμοσχευθούν σε ευκατάστατους Ευρωπαίους, στη Γερμανία κυρίως. Επομένως, αντιλαμβάνεται κάποιος τι συμβαίνει όταν το όργανο που ζητείται και αγοράζεται σε αυτό το εμπόριο είναι καρδιά ή κάτι άλλο, και μάλιστα όταν πρέπει να έχει τις καλύτερες προδιαγραφές, όπως τα όργανα ενός παιδιού. Το αφήνουμε εδώ διότι θα ρίξουμε το επίπεδο του άρθρου που αποσκοπεί σε άλλες κατευθύνσεις, με μια αναφορά. Η πολιτεία που σέβεται τον εαυτό της και τους πολίτες της, παίρνει ακραία μέτρα για άτομα που ασκούν τέτοιες δραστηριότητες στους κόλπους της. Δεν συνηθίζει να ζει με αυτά τα θέματα ανοιχτά.
Αυτές οι παράμετροι της έρευνας οφείλουν να ενεργοποιήσουν την πολιτεία ώστε να οργανώσει τις απαραίτητες δράσεις ενημέρωσης, εκπαίδευσης και μέτρησης των αποτελεσμάτων τους. Αυτό μπορεί να συμβεί με τις εισηγήσεις των κατάλληλων επιστημόνων, ψυχολόγων, παιδαγωγών αλλά και νομικών. Αλλά πώς να συμβεί αυτό, όταν η ίδια η πολιτεία συμπεριφέρεται αυταρχικά, με χειραγώγηση, απαξίωση και ως μεθυσμένη στα δικά της παιδιά που είναι όλοι οι πολίτες; Επομένως, και η πολιτεία πρέπει να εκπαιδευτεί διότι δρα αδίκως ως ακατάλληλος γονέας προς τους πολίτες της. Αυτή είναι η πιο δύσκολη δράση και διαδρομή επαναφοράς, που όμως παράλληλα είναι επιβεβλημένη και αναγκαστική.
Ένας φυσικός νόμος απαραίτητος και εκπαιδευτικός, που περιορίζει άμεσα τη δράση κάθε αδίκου απ’ όπου κι’ αν προέρχεται, όπου κι’ αν κατευθύνεται, είναι ο νόμος της προσομοίωσης. Αυτός λέει πως οτιδήποτε δεν είναι δεκτό για τον εαυτό σου δεν μπορείς να το κάνεις ή να το επιβάλλεις σε άλλον. Οτιδήποτε δεν είναι δεκτό για τα παιδιά σου δεν μπορείς να το κάνεις για παιδιά άλλων. Οτιδήποτε δεν είναι δεκτό για το δικό σου περιβάλλον δεν μπορείς να το κάνεις για την κοινωνία ή τμήμα της κοινωνίας. Επομένως, η εφαρμογή του νόμου αυτού προλαμβάνει το άδικο, είτε αυτό τείνει να συμβεί από το άτομο είτε από το σύνολο της πολιτείας. Προειδοποιεί για μια άδικη πράξη, εφόσον το άτομο οποιασδήποτε κατάστασης και ηλικίας έχει εκπαιδευτεί στο πεδίο της συνειδητότητάς του. Κυρίως όμως ενημερώνεται το σώμα της πολιτείας ότι όποιο άδικο πράξει καθείς, τεκμαίρεται ότι το έχει ήδη δεχτεί και για τον εαυτό του. Οπότε όποιος δεν μπορεί να κατανοήσει τα όρια που θέτει η δράση του δικαίου, ας αποστηθίσει τον νόμο αυτό ώστε να εξετάζει και να προσομοιώνει κάθε πράξη του που παράγει αποτελέσματα στη ζωή του και στη ζωή των άλλων.
Κάθε παιδί είναι άνθρωπος και αξίζει τον σεβασμό που προσδίδεται σε κάθε πολίτη. Δεν μπορεί να γίνεται δεκτή η χειραγώγηση που εκπαιδεύει υποσυνείδητα υποτελείς πολίτες, όπως δεν μπορεί να γίνεται δεκτό και κάθε τι που περιορίζει την ανελικτική πορεία μιας νέας συνειδητότητας.
DimLoup