5 λεπτά χρόνος ανάγνωσης.
Πρόταση εξαγοράς του 67% μετοχών του Χρηματιστηρίου Αθηνών υπέβαλε η Euronext στην διαχειρίστρια εταιρεία ΕΧΑΕ (Hellenic Exchange-Athens Stock Exchange S.A.) με ανταλλαγή μετοχών με ισοτιμία 1 μετοχή της Euronext (ή για 7,14 ευρω) για κάθε 21 μετοχές της ΕΧΑΕ. Ουσιαστικά μιλάμε για συγχώνευση στο ποσοστό του 67% με την προοπτική και για περαιτέρω εξαγορές μετοχών αν η Euronext εξασφαλίσει το 90% των ψήφων των μετόχων, με αναγκαστικό τρόπο. Η προτεινόμενη τιμή αγοράς για αυτήν την περίπτωση θα είναι 5,98 ευρώ ανά μετοχή. (δείτε εδώ ) Ουσιαστικά μιλάμε για μια εισβολή αυτής της μεγάλης ευρωπαϊκής εταιρείας-διαχειρίστριας χρηματιστηρίων στον Ελλαδικό χώρο. Αν δούμε το σχεδιασμό, προκύπτει ότι αναγκαστικά θα περάσει υπό τον έλεγχό της το σύνολο των μετοχών του χρηματιστηρίου και πιθανόν ταχίστα, διότι αν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το 67% που θα πάει σε ανταλλαγή ενωθεί σε επίπεδο ψήφων με ακόμη ένα ποσοστό 23% άλλων μετοχών, το χρηματιστήριο περνάει σε ξένα χέρια.
Πιθανόν οι πολίτες να μην γνωρίζουν καν τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν τα χρηματιστήρια στην οικονομία. Τα χρηματιστήρια δεν είναι απλά κτίρια όπου μέσα σε αυτά διαπραγματεύονται μετοχές, ομόλογα και χρηματοοικονομικά εργαλεία που διοχετεύονται στην αγορά και λειτουργούν στην οικονομία. Τα χρηματιστήρια είναι δομικά εργαλεία του συστήματος και συμπληρώνουν μια θα λέγαμε «Αγία Τριάδα» της οικονομίας. Μαζί με τις ιδιωτικές τράπεζες και την κεντρική τράπεζα ρυθμίζουν ως καραγκιοζοπαίχτες όλη την οικονομική ζωή, από την ανάπτυξη, την ύφεση, μέχρι ακόμη και το ποιο ή τι αναπτυξιακό μοντέλο θα αναπτύσσει και εφαρμόζει η χώρα. Είναι επομένως σημαντικό εργαλείο και διαχειριστής κυριαρχίας της χώρας. Όμως και αυτή η κυριαρχία απωλέσθη το 1995 όπου με το διάταγμα 350/1991 και Ν. 2324/1995 (δείτε εδώ ) το χρηματιστήριο έγινε εταιρεία Α.Ε. από δημόσια υπηρεσία που ήταν. Και το αστείο κορυφώνεται στο ότι είναι και η ίδια η εταιρεία εισηγμένη. Δηλαδή εντός της πουλιέται ο εαυτός της. Το Ελληνικό δημόσιο έχει μειώσει το ποσοστό συμμετοχής του τώρα σε αμελητέα ποσοστά, αν έχει ακόμη.
Κάθετα θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ορθά συμβαίνει αυτό ώστε να προσεγγιστούν κεφάλαια από το εξωτερικό, να επενδυθούν στη χώρα μας και να υπάρξει ανάπτυξη. Όμως αν η χρηματιστηριακή εποπτεία παραμένει στο κράτος, οι ξένοι επενδυτές δεν εμπιστεύονται το σύστημα και δεν επενδύουν. Είναι όντως έτσι τα πράγματα; Αν το σύστημα λειτουργούσε σωστά σε εθνικά πλαίσια δεν θα ήταν θελκτικό; Όχι. Το κεφάλαιο, από όπου και αν προέρχεται, αποσκοπεί σε κάθε επένδυση το κέρδος ή καποια φούσκα για να επενδύσει. Επομένως, όταν είναι ξένο και επενδύεται στη χώρα, δημιουργεί θέσεις εργασίας, καταναλώνει πόρους της, μετατρέπει τον κόπο των ανθρώπων σε χρήμα και μετά το βγάζει σε ξένους λογαριασμούς και το παίρνει ψάχνοντας το επόμενο θύμα- χώρα. Έρχεται να πάρει και οχι να δώσει. Άρα η μετατροπή του χρηματιστηρίου σε εταιρεία έγινε πύλη εισόδου και εξόδου ξένου κεφαλαίου στη χώρα και αυτή αναπτύχθηκε ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει κέρδος για το κεφάλαιο αυτό, μετατρέποντας τους πολίτες της σε δούλους. Αυτό συμβαίνει κατά σύστημα όπου και οι άλλοι νευραλγικοί τομείς χρηματοοικονομικών εργαλείων (όπως τράπεζες και κεντρική τράπεζα) έχουν ιδιωτικοποιηθεί, στερώντας από τους πολίτες και τη χώρα τη δυνατότητα να είναι οικονομικά κυρίαρχοι, αυτάρκεις, και να απολαμβάνουν τους καρπούς των κόπων τους. Τώρα αυτοί είναι απλά οι φιγούρες σε ένα θέατρο σκιών. Και σαφώς σε αυτό το θέατρο κάποιες φιγούρες έχουν και μακριά χέρια.
Η Euronext είναι διαχειριστής σε μεγάλα χρηματιστήρια της Ευρώπης, π.χ. του Παρισιού, του Άμστερνταμ, του Δουβλίνου, του Μιλάνου, Λισαβόνας, Όσλο και του Βελγίου. (Και αυτοί όπως εμάς την πάτησαν). Σκοπός της είναι η ενοποίηση των χρηματιστηρίων όλης της Ευρώπης κάτω από μια κοινή ιδιωτικού δικαίου πλατφόρμα. Παρατηρούμε ότι το κεφάλαιο, αυτοί που εμείς λέμε αγορές, δεν έχουν εμπιστοσύνη στα κρατικά ή εθνικά συστήματα διαχείρισης και τα δαιμονοποιούν, όμως για ένα τέτοιο συγκεντρωτικό ιδιωτικό σύστημα το οποίο εκτείνεται από τις τράπεζες, ιδιωτικές και κεντρικές, μέχρι υποδομές και ενέργεια, δεν έχουν ενδοιασμούς. Γιατί έτσι έρχεται στα χέρια τους η κυριαρχία των ανθρώπων, ασχέτως εθνικότητας, χρώματος, χώρας και τάξης. Από την πλευρά μας όμως, την εμπιστοσύνη μας σε αυτό το σύστημα σχεδόν μας την επιβάλλουν εως και δια της βίας. Και για να το πετύχουν αυτό, χειραγωγούν τα χρηματιστήρια και καταστρέφουν ζωές, κατευθύνοντας την εμπιστοσύνη των ανθρώπων μέσω εταιρειών αξιολόγησης και ΜΜΕ αλλά και ξεπουλημένων διοικήσεων που έχουν εγκαταστήσει στις διοικήσεις των κρατών. Επομένως αποδείξαμε, έστω και μερικώς, για ένα τέτοιο σύνθετο θέμα, ότι συντελείται απώλεια της εθνικής κυριαρχίας του κάθε πολίτη προς ένα φάντασμα, και στον χρηματιστηριακό τομέα, πέραν των όσων άλλων βιώσαμε και βιώνουμε. Και επι της ουσίας η εμπιστοσύνη, η πίστη και η άγνοια είναι τα μέσα της λήθης μας.
Η οικονομική κατοχή ενός έθνους δεν ανατρέπεται με διαμαρτυρίες, διαπραγματεύσεις, κλάψες ή παρακάλια, αλλά με αναδόμηση του πολιτειακού σώματος. Η λύση στο πρόβλημά μας δεν μπορεί να είναι άλλη από τη δημιουργία μιας νέας δομής διοίκησης η οποία θα λειτουργεί με απόλυτα δημοκρατικό τρόπο, με real time διαδικασίες, εντολές απευθείας από τους πολίτες, συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και στην εκτέλεσή τους. Το επόμενο βήμα είναι η εθνικοποίηση των εργαλείων της οικο-νομίας του χρήματος και η διαμόρφωση νόμων που θα θωρακίζουν το σύστημα ώστε να μην ξαναεισέλθουν ιώσεις όπως αυτές που τώρα έχει μολυνθεί. Διαμόρφωση εκ θεμελίων ενός δικαίου δικανικού συστήματος για τη ρύθμιση και απόδοση δικαίου. Αλλά το σημαντικό που πρέπει να τεθεί ως αρχή της μεταρρύθμισης είναι η ορθή εκπαίδευση των πολιτών στα χρηματοοικονομικά συστήματα. Αυτοί πρέπει να δουν τα αποτελέσματα της τωρινής τους άγνοιας. Αυτοί που παράγουν τον πλούτο πρέπει να κατανοήσουν τι έχει συμβεί. Να δουν μέσα στην ιστορικότητα και να βρουν τους ενόχους για αυτό το καθεστωτικό μηχανισμό που έχει τώρα δημιουργηθεί και να τους απομακρύνουν από κάθε μορφή διοίκησης. Είναι εύκολο να ειπωθεί ότι όλο αυτό το χάλι έχει συμβεί με αυτόματο τρόπο από ένα σύστημα που έχει σφάλματα από τον προγραμματισμό του. Αλλά δεν είναι έτσι. Όλο αυτό ξεκινά από αρρώστους εγκεφάλους και ως νόσος μεταδίδεται και στους άλλους.
Τώρα, αν ο εγκέφαλος που νόσησε είναι ένας, μην το πάτε στη συνωμοσιολογία. Πείτε ότι και αυτός, ο ένας εγκέφαλος είναι του σώματος της συλλογικότητας μας. Επομένως το συλλογικό σώμα της πολιτείας μας νοσεί. Δεν πρέπει να κάνουμε ενέργειες θεραπείας ή ίασης; Η αυτοκτονία ή η αναμονή του θανάτου της συλλογικότητάς μας που οδηγούμαστε δεν είναι επιλογή νοημόνων όντων.
DimLoup