Εν μέσω των διεργασιών για τη συνεδρίαση της Ε.Κ.Τ. (ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα), η διοικήτρια της Κριστίν Λαγκάρντ κάλεσε τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. να προετοιμάσουν το πεδίο ώστε το ευρώ να καταστεί παγκόσμιο νόμισμα. Εμείς θα προσθέσουμε ότι αυτό συμβαίνει λόγω των τριγμών στις Η.Π.Α. και της ίσως ειλικρινούς διαμάχης μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και της F.E.D. (κεντρική τράπεζα Η.Π.Α.), όσο και λόγω της Ασιατικής ένωσης των BRICS. Το αίτημα της κ. Λαγκάρντ χρειάζεται ενοποιημένο τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης, ενοποιημένο σύστημα χρηματιστηρίων, δικλείδες ότι η Ευρώπη διαθέτει ισχυρό αμυντικό σύστημα, και ενοποίηση των κρατών στα οικονομικά τους και τις πολιτειακές διοικήσεις τους, με τη δυνατότητα έκδοσης ευρωομολόγων. Αυτή η είδηση θα περάσει στα μουλωχτά από τον περισσότερο κόσμο που δεν αντιλαμβάνεται τις οικονομικές στρατηγικές, όμως είναι σημαντικότατη.
Επί της ουσίας ομολογείται υποθετική ή και πιθανή ήττα του παγκόσμιου ιδιωτικού κεντρικού τραπεζικού συστήματος στον φανερό οικονομικό πόλεμο, όπου εν μέσω του επικείμενου ελέγχου που λογικά θα διεξαχθεί στις Η.Π.Α. και στην F.E.D., όταν φτάσει το χρονικό στο κομβικό σημείο που αυτό θα πρέπει να συμβεί, θα εμφανιστεί η ακαταλληλότητα των ιδιωτών να διαχειρίζονται τη χρηματοοικονομική κυριαρχία των πολιτών που τους παραχωρήθηκε το 1913 με τη δημιουργία της F.E.D. Επί της ουσίας, εικάζεται ότι επιχειρείται η μεταφορά του κέντρου του παγκόσμιου ιδιωτικού κεντρικού τραπεζικού συστήματος από τις Η.Π.Α. στην Ευρώπη, όπου θα επιχειρηθεί πιθανών να διαμορφωθεί το νέο κέντρο διοίκησης του, προκειμένου να αντισταθμίσει τον άλλον βραχίονα ισχύος που δημιουργείται ανατολικά. Τους BRICS
Επί του παρόντος πρέπει να λυθούν τα επιμέρους θέματα που το σύστημα χρειάζεται για να ωριμάσουν οι συνθήκες. Αυτό ξεκινά από τις ενοποιημένες αγορές, κάτι που ήδη συμβαίνει με τις εξαγορές των χρηματιστηρίων της Ευρώπης από την Euronext, σχεδόν με αναγκαστικότητες έναντι των μετόχων τους. Επίσης χρειάζεται η αποδοχή των κρατών-μελών για κοινούς μηχανισμούς χρέους, κάτι που βρίσκει αντίσταση εντός των κρατών-μελών, διότι δεν έχουν όλα το ίδιο ύψος χρέους και με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Επιπροσθέτως, για να είναι ισχυρό το νέο παγκόσμιο συναλλακτικό και αποθεματικό νόμισμα που φιλοδοξεί να γίνει το ευρώ, χρειάζεται ισχυρή πολιτική και αμυντική αποτρεπτική δύναμη ώστε να εξασφαλίζει σε όσους το εμπιστεύονται ότι είναι αδύνατον να καταρρεύσει με έναν πόλεμο ή εισβολή κάποιου στον Ευρωπαϊκό χώρο.
Η μεγάλη μάχη όμως θα συμβεί στον χρηματοοικονομικό τομέα, διότι πρέπει να εξασφαλιστεί ότι αυτό το ευρώ δεν θα ανατιμηθεί τόσο ώστε να κάνει ασύμφορες τις όποιες επενδύσεις στην Ε.Ε., λόγω υψηλών τιμών του που θα προκύψει από την αυξημένη εμπιστοσύνη προς αυτό, ανταγωνιστικότητας και εμποδίων στις εξαγωγές της. Σημαντικό επίσης είναι η καθιέρωση ενός ενιαίου θεσμικού και νομικού πλαισίου που θα διαμορφώνει και θα διαχειρίζεται ένα τέτοιου μεγέθους χρηματοοικονομικό εγχείρημα. Αυτό που θα επιχειρηθεί πιθανόν θα βασίζεται στην ίδια διαμόρφωση συστήματος που υπάρχει στις Η.Π.Α. και έφερε το παγκόσμιο ξεπεσμό σε αξίες και αρχές.
Το γεγονός ότι η Ευρώπη εξαρτάται οικονομικά από το οικονομικό σύστημα της Αμερικής είναι σαφές και αυτό αποτελεί παραχώρηση κυριαρχίας. Το γεγονός ότι η Ε.Ε. μέσω της Ε.Κ.Τ. φιλοδοξεί να ανακτήσει την κυριαρχία της από τις Η.Π.Α. είναι επίσης εμφανές. Πίσω όμως από αυτό που προβάλλεται, συμβαίνουν άλλα. Οι Η.Π.Α. είναι από την εποχή της μεγάλης κρίσης του 1929 υπό χρεοκοπία και την οικονομική κυριαρχία της την διαχειρίζεται η F.E.D., που είναι ιδιωτικός κεντρικός τραπεζικός μηχανισμός. Άρα ας ξεκινήσουμε από αυτό. Η F.E.D. επικυριαρχεί και την Ευρώπη εφόσον αυτή επικυριαρχείται από τις Η.Π.Α. Το να επιθυμεί η Ευρώπη να ανακτήσει την κυριαρχία της είναι θεμιτό, όμως δεν είναι θεμιτό την ίδια στιγμή να την παραδίδει στην Ε.Κ.Τ. και στην BIS (Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών), που στην ουσία είναι παρακλάδια του ίδιου μηχανισμού που ανήκει και η F.E.D. Άρα εδώ έχουμε κόλπο και πλάνη. Οι Αμερικανοί ως φαίνεται πετούν κλοτσιδών την F.E.D. και το σύστημα επιχειρεί να στήσει νέο κέντρο στην Ευρώπη, βασισμένο στις αδελφές της, Ε.Κ.Τ. και BIS. Οι πόρτες έχουν κλείσει στις άλλες μεγάλες ενώσεις κρατών όπως Ρωσία, Κίνα, Ινδία και γενικά, το μόνο γόνιμο έδαφος να αναπτυχθεί ξανά το τοξικό φυτό του παγκόσμιου ιδιωτικού κεντρικού τραπεζικού συστήματος είναι η Ευρώπη.
Το γιατί το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα, ειδικά των κεντρικών τραπεζών, έχει προκαλέσει τόσο άδικο στον πλανήτη ίσως είναι γνωστό. Και μόνο το ότι παραχωρήθηκε σε ιδιώτες το εκδοτικό δικαίωμα και του ελέγχου του νομίσματος ενός κράτους, που αυτό λόγω διεθνών συνθηκών, αυτό ποτέ δεν θα έχει το δικαίωμα να ελέγξει την κεντρική του τράπεζα, αποτελεί αδικία προς τους πολίτες και μομφή προς το πολιτικό τους σύστημα. Οι ιδιώτες με αυτόν τον τρόπο αποκτούν ένα σκιώδες νομιμοφανές δικαίωμα παραχαράξεως του νομίσματος, με αποτέλεσμα μέσω του ρυθμιζόμενου πληθωρισμού από αυτόν το μηχανισμό, να καταχρεώνει τους πολίτες και το κράτος, να εξανεμίζει τους κόπους τους, να κλέβει την περιουσία τους και εν τέλει τους υποδουλώνει.
Αυτό το κόλπο εφαρμόστηκε γενικότερα στον κόσμο το 1944 με τη Συνθήκη Bretton Woods, όπου τα κράτη δεσμεύονταν να συνδέσουν τα νομίσματά τους με το δολάριο, το οποίο συνδεόταν με τον χρυσό με συναλλαγματικά ισοτιμίας παραδίδοντας μέρος από τα αποθεματικά τους και έτσι δημιούργησαν την παγκόσμια τράπεζα που φτιάχτηκε τότε, όπως και το ΔΝΤ. Με την κατάργηση του κανόνα του χρυσού στις Η.Π.Α. το 1971, οι κεντρικές τράπεζες άρχισαν να κόβουν χρήμα που δεν έχει αντίκρισμα, να το δανείζουν στις αγορές και τα επενδυτικά funds και έτσι, ναι μεν να αναπτύσσουν τις χώρες και τους πολίτες, αλλά από την άλλη να τις υποδουλώνουν στο χρέος προς το τραπεζικό σύστημα πέραν των άλλων δεινών που προκάλεσαν, όπως σάπια πολιτικά συστήματα, καθεστώτα κ.τ.λ.. Το ότι αυτή η ανακατωσούρα που επικρατεί τώρα φέρνει επικινδυνότητα και δυσφορία στους πολίτες όλου του κόσμου είναι γεγονός. Όμως γεγονός είναι και ότι αυτή η ιστορική στιγμή για να τεθούν γερές και δίκαιες βάσεις για το μέλλον, δεν πρέπει να χαθεί, με την εξευτελιστική κατάρρευση του παλαιού σαθρού συστήματος.
Η νέα μέρα πρέπει να φέρει την ανάκληση της νομισματικής κυριαρχίας του πλανήτη από το παγκόσμιο ιδιωτικό κεντρικό τραπεζικό σύστημα. Πρέπει να συμβεί η πλήρης αποβολή ιδιωτών από τον πυρήνα του κεντρικού τραπεζικού συστήματος. Έπειτα να συμβεί σεισάχθεια (θεσμική απελευθέρωση του έθνους από το επαχθές χρέος). Αν εμφανιστεί κάποιος, πρόσωπο, εταιρεία ή ομάδα και πει ότι όλα τα χρήματα του πλανήτη είναι δικά του λόγω του χρέους ή κάποιας θεϊκής συνθήκης, πρέπει να το αποδείξει ή να συλληφθεί, διότι αυτός είναι ο εγκέφαλος που εξαπάτησε τον πλανήτη.
Πρέπει επίσης να γίνει δεκτό ως θέσφατο, μέσω ενός σφικτού παγκόσμιου κώδικα δικαίου, το δικαίωμα κάθε πολιτείας να εκδίδει, να εγγυάται και να προστατεύει το νόμισμά της, τις περιουσίες των πολιτών της και την οικονομική της συνέχεια. Αυτό μπορεί να συμβεί εφόσον δημιουργηθούν οι κατάλληλες δομές δημοκρατίας, πάνω στις θεμελιώδεις έννοιες της ισοδυναμίας-ισοπολιτείας-ελευθερίας. Η χρηματοοικονομική κυριαρχία πρέπει να επανέλθει στα έθνη και στους πολίτες, μακριά από θεσμούς ιδιωτών που απλά αλλάζουν όνομα και ήπειρο. Η αναδόμηση του συστήματος πάνω στις αρχές της φυσιολογίας του ανθρώπου και με τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του είναι μονόδρομος. Κανείς δεν πρέπει να υποδουλώνει τον άλλον είτε μέσω χρέους είτε αλλιώς. Είτε είναι ένας πολίτης είτε είναι ολόκληρη η πολιτεία. Διότι από τη στιγμή που υπάρχει υποδούλωση, τότε έχουμε δούλους και δυνάστες. Κανείς δεν είναι πολίτης και κανένα κράτος δεν είναι πολιτεία.
Οι εμπορικές σχέσεις και συναλλαγές πρέπει να γίνονται στους κανόνες ισοζυγίου. Τόσο δίνω, τόση είναι η τιμή που συμφωνούμε, τόσο θα μου δώσεις είτε σε είδος είτε σε χρήμα που δεν χειραγωγείται και έχει αντίκρισμα. Όμως το πλατύσκαλο για την ελευθερία πολιτών και πολιτειών είναι η ειλικρινής, αδέσμευτη διακίνηση ανευ αντιτίμου, της γνώσης, της τεχνογνωσίας και της πληροφορίας. Διότι τον κάθε πολίτη και κάθε πολιτεία πρέπει να την ενδιαφέρει και να επιθυμεί την ανάπτυξη του άλλου πολίτη και πολιτείας. Έτσι αποφεύγεται ο φθόνος, πέραν του ότι αναπτύσσονται και από όλες τις πλευρές περαιτέρω συνεργασίες, προϊόντα, δυνατότητες αλλά και πιθανότητες υγιούς οικονομικής συνεργασίας και εμπορίου.
Έτσι ο ανθρωποκεντρικός παράγοντας γίνεται ο άξονας της ευμάρειας για όλη την ανθρωπότητα και η σύγκλιση όλων σε αυτόν είναι φυσικό επακόλουθο που δεν θα αργήσει να συμβεί. Ο ορισμός ανταγωνιστικότητα που χαρακτηρίζει το σημερινό οικονομικό γίγνεσθαι δίνει την θέση του στον ορισμό συναγωνιστικότητα. Έτσι τελειώνουν οι πόλεμοι, τα χρέη, ο φθόνος και η κατάπτωση των ανθρώπων και του πλανήτη μας. Ορθά λοιπόν η Λαγκάρντ κάλεσε τους ηγέτες της Ε.Ε. σε ένα νέο εγχείρημα. Αυτοί ας κάνουν το σωστό. Ας το στήσουν στη σωστή βάση. Την ευκαιρία την έχουν. Αν η Ευρώπη χτίσει πάνω στις αξίες και τις αρχές ενός Ελλάνιου Αξιακού Συστήματος, έχει την ευκαιρία να γίνει το λίκνο της επαναφοράς του δικαίου σε όλον τον πλανήτη.
DimLoup