Ο Δημήτρης Μεθενίτης, επικεφαλής της ΠΟΕΣ, διώκεται πειθαρχικά επειδή κάλεσε τους στρατιωτικούς να σταθούν στο πλευρό των θυμάτων των Τεμπών. Η κυβέρνηση μιλά για πειθαρχική τάξη. Οι συνδικαλιστές βλέπουν φίμωση.
Σε μια χώρα που επιμένει να αυτοχαρακτηρίζεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας», κάθε διαφορετική φωνή φαίνεται πως πληρώνει τίμημα. Η γραμμή είναι σαφής: πειθαρχία, σιωπή, υπακοή. Όποιος τολμήσει να μιλήσει, βρίσκεται αντιμέτωπος με τη νέα κανονικότητα της δημοκρατικής πειθαρχίας.
Αυτή τη φορά, στο στόχαστρο βρέθηκε ο Δημήτρης Μεθενίτης, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Στρατού (ΠΟΕΣ). Με εντολή του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού διέταξε πειθαρχική δίωξη εναντίον του, επειδή κάλεσε τους στρατιωτικούς να συμμετάσχουν στις συγκεντρώσεις για την τραγωδία των Τεμπών, τον Φεβρουάριο του 2025.
Ο Μεθενίτης, μέσα από άρθρο του στο documentonews.gr και ανάρτηση στο TikTok, προέτρεψε τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να ζητήσουν άδεια και να βρεθούν στις πορείες ως πολίτες και γονείς. Επεσήμανε, μάλιστα, ότι και στο στράτευμα υπάρχουν αόρατες απώλειες στρατιωτικών, υποθέσεις που παραμένουν στο σκοτάδι, χωρίς δικαίωση, χωρίς λογοδοσία.
Η απάντηση του συστήματος ήρθε άμεσα. Πειθαρχικός έλεγχος, κατηγορητήριο, και όπως καταγγέλλει η ΠΟΕΣ μια πολιτική δίωξη χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, σχεδιασμένη να στείλει μήνυμα τρομοκράτησης σε όποιον στρατιωτικό επιχειρήσει να μιλήσει δημόσια. Η ομοσπονδία κατηγορεί προσωπικά τον Νίκο Δένδια για παρέμβαση και φίμωση του συνδικαλιστικού λόγου, υποστηρίζοντας ότι η συμπαράσταση στα θύματα των Τεμπών βαφτίστηκε πειθαρχικό αδίκημα.
Η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων των στρατιωτικών έγινε πλέον πειθαρχική παράβαση, σημειώνει η ΠΟΕΣ, υπογραμμίζοντας ότι η διαδικασία κινήθηκε χωρίς νομική βάση, χωρίς σαφή κατηγορία, χωρίς τον ελάχιστο σεβασμό στη νομοθεσία περί συνδικαλιστικής προστασίας.
Η υπόθεση αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Κάθε φορά που κάποιος τολμά να αποκαλύψει ζητήματα που μένουν σκόπιμα στο σκοτάδι από την πιθανή ιδιωτικοποίηση στρατιωτικών νοσοκομείων, μέχρι παραμονή καταδικασμένων προσώπων σε επιτελεία ή μετατροπή στρατοπέδων σε δομές μεταναστών αντιμετωπίζεται ως εσωτερικός εχθρός. Η κριτική ποινικοποιείται, ο διάλογος απαγορεύεται, και η δημοκρατία περιορίζεται στις ανακοινώσεις Τύπου.
Όμως το ερώτημα παραμένει: Πόση ελευθερία λόγου μπορεί να υπάρξει σε ένα στράτευμα και σε μια κοινωνία που φοβάται τον ίδιο της τον πολίτη;
Η απάντηση ίσως να βρίσκεται όχι στα δελτία Τύπου, αλλά στην ίδια την πράξη της δημόσιας έκφρασης. Γιατί χωρίς ενεργούς, θαρραλέους πολίτες και στρατιωτικούς που θυμούνται πως είναι πολίτες η δημοκρατία παύει να είναι θεσμός. Γίνεται ρητορικό σχήμα.
Και τότε, πράγματι, θα ’χουμε την ησυχία που ζητάμε: σιωπηλοί, πειθαρχημένοι, υπάκουοι ~ υπήκοοι, στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
ΔΙΟΔΩΡΟΣ