Μιας και την επικαιρότητα μονοπωλεί το πρόσωπο της Ευρωπαίας εισαγγελέως Λάουρας Κοβέσι, θα ήταν η σωστή στιγμή να δούμε τη διαδικασία που δημιουργεί αυτόν τον θεσμό, τις αρμοδιότητές του και να τον συνδυάσουμε με έρευνες και δράσεις που μπορεί να εκτελέσει στην πατρίδα μας. Ο θεσμός αυτός δημιουργήθηκε με τον κανονισμό 2017/1939 της Ε.Ε. και είναι υπερεθνική εποπτεύουσα αρχή. Σύμφωνα με το άρθρο 288 της συνθήκης της Ε.Ε. είναι γενικής ισχύος, δεσμευτικός σε όλα τα μέρη του και εφαρμόζεται άμεσα σε όλα τα μέλη χωρίς να απαιτείται μεταφορά στο εθνικό δίκαιο.
Αυτό σημαίνει ότι όλα τα συντάγματα των μελών ερμηνεύονται με τρόπο που να είναι συμβατά με το ενωσιακό δίκαιο, το ευρωπαϊκό δίκαιο να υπερισχύει και μπορεί να ασκεί διώξεις άσχετα από εθνικές ρυθμίσεις περί ασυλιών. Στην Ελλάδα επιτρέπει το ίδιο το σύνταγμα τις υπερεξουσίες που φέρει ο θεσμός της Ευρωπαϊκής εισαγγελέως με το άρθρο 28, που δηλώνει ρητώς ότι οι διεθνείς συνθήκες υπερισχύουν του συντάγματος, διότι έχει γίνει περιορισμός εθνικής κυριαρχίας με την υπογραφή της συνθήκης της Ε.Ε.
Η Ευρωπαία εισαγγελέας έχει αρμοδιότητα μόνο σε υποθέσεις που έχουν να κάνουν με ευρωπαϊκά κονδύλια, ευρωπαϊκά προγράμματα και χρηματοδοτήσεις της Ε.Ε. προς τα κράτη μέλη. Έχει πρόσβαση σε κάθε πληροφορία που αφορά αυτά τα κονδύλια, οι εθνικές αρχές υποχρεούνται να συνεργαστούν μαζί της και δεν μπορούν να παρεμποδίζουν τη δράση της. Επιπλέον, οι εθνικοί εισαγγελείς που εργάζονται για την ευρωπαϊκή εισαγγελία δεν υπάγονται στην ιεραρχία του εθνικού συστήματος δικαιοσύνης. Αυτά σημαίνουν ότι μπορεί να ερευνά πολίτες και θεσμικούς ασχέτως θέσεως και ιεραρχίας, εφόσον υπάρχει ευρωπαϊκό χρήμα στην υπόθεση που ερευνάται. Ουσιαστικά δεν υπάρχει τρόπος παρεμπόδισης του έργου της. Η μόνη περίπτωση περιορισμού της δράσης της θα μπορούσε να είναι η ρητή εξαίρεση της εθνικής αρμοδιότητας για πράξεις χωρίς ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, όμως στην πράξη αυτό δεν έχει εφαρμογή όταν κονδύλια διαπερνούν κάθε δημόσια λειτουργία.
Επιπροσθέτως, να αναφέρουμε ότι όλη η διαδικασία αποτελεί παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας ανάλογη με αυτή που έγινε με τα μνημόνια σε άλλους τομείς της δημόσιας διοίκησης και της οικονομίας στη χώρα μας. Εξάλλου, στα μνημόνια αναφέρεται σαφώς ότι για κάθε διαφορά περί αυτών των θεμάτων αρμόδια είναι τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου. Στο Λουξεμβούργο εδρεύει το Ευρωπαϊκό δικαστικό σύστημα, συνεργαζόμενο τμήμα του οποίου είναι και η Ευρωπαϊκή εισαγγελία. Οι συνθήκες που διαμορφώνουν την Ε.Ε. όμως δεσμεύουν όλα τα μέλη, άσχετα από το αν εμείς υπογράψαμε extra και μνημόνια επίσημης υποδούλωσης. Με λίγα λόγια, πλέον βλέπουμε φανερά ότι και το τμήμα της εθνικής κυριαρχίας που έχει να κάνει με τη δικαιοσύνη εμφανίζεται ότι έχει απολεσθεί πλήρως. Ποιος είναι ο αυτοκράτορας της σύγχρονης Ευρώπης;
Ας πάμε τώρα στα δικά μας. Η κυρία Κοβέσι ανέφερε ότι οι έρευνές της σκόνταψαν πάνω στο άρθρο 86 του συντάγματος σε υποθέσεις που χειρίστηκε και προέκυψαν ονόματα υπουργών. Βάσει όμως των παραπάνω, είδαμε σαφώς ότι δεν μπορεί να την εμποδίσει κανείς και τίποτα να εκτελέσει το έργο της. Επομένως, για κάποιο πολιτικό λόγο αναφέρει ότι σκοντάφτει πάνω σε αυτό και δεν βρίσκουμε το πώς και το γιατί. Θα το δούμε στο μέλλον αν μας βγει σε θετικό αποτέλεσμα αυτή η παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και πρωτοτυπήσει η μοίρα ή θα μας γυρίσει μπούμερανγκ όπως έγινε με τα μνημόνια της προηγούμενης δεκαετίας που θα μας συνοδεύουν για 99 χρόνια.
Πάντως, είναι τραγικό για την ελληνική διοίκηση και τη δικαιοσύνη να δίνει πάτημα για την επέμβαση της Ευρωπαίας εισαγγελέως. Θα έπρεπε σε αυτήν τη χώρα όλα να δουλεύουν στην εντέλεια και να μην υπάρχει ψήγμα αδίκου πουθενά. Τώρα ρεζιλευόμαστε ακόμη μια φορά διεθνώς και το πιο στενάχωρο είναι ότι οι Έλληνες πολίτες έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους πάνω σε αυτόν τον θεσμό ώστε να μας απαλλάξει από επίορκους πολιτικούς και δικαστικούς και πολίτες που αδίκησαν. Μην ξεχνάμε όμως, είναι ακόμη ένας θεσμός περιορισμού εθνικής κυριαρχίας.
Κανονικά η χώρα θα έπρεπε να έχει σμιλέψει η ίδια δίκαιους πολίτες που να μετέχουν κρίσεως και αρχής, όπου με δημοκρατικό τρόπο θα διοικούν οι ίδιοι, εντέλλοντας την όποια κυβέρνηση να εκτελέσει τις αποφάσεις τους. Αυτό δεσμεύει τη θέση ότι κανένας θεσμός δεν θα θεωρείται υπερεθνικός, διότι ανώτερη όλων είναι η συλλογικότητα των πολιτών. Κανείς πολίτης που έχει κυριαρχία που πηγάζει από το εθιμικό-εθνικό δίκαιό του δεν θα προχωρούσε σε καμία παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, παρά θα διαμόρφωνε ένα ενωσιακό δίκαιο πάνω σε άλλους νομικούς και οικονομικούς άξονες, διαφορετικούς από αυτούς που υπάρχουν τώρα, που θα αναγνώριζαν τον άνθρωπο ως το κεντρικό σημείο και η ευημερία του θα αποτελούσε τον σκοπό υπηρεσίας όλων. Έτσι κάθε άνθρωπος θα ενωνόταν με τους άλλους σχηματίζοντας πολιτεία, και μετά οι πολιτείες θα σχημάτιζαν ενώσεις πάνω στους ίδιους άξονες δικαίου, όπου και αυτές θα ενώνονταν σε μια πλανητική πολιτεία όπου καμία έννοια επιβολής πάνω σε άνθρωπο ή πολιτεία δεν θα γινόταν ανεκτή.
Η κατάσταση της χώρας και των ανθρώπων είναι άσχημη. Ακόμη μια φορά αποθέτουμε τις ευθύνες μας σε πλάτες άλλων, αρνούμενοι να κατανοήσουμε τα οφθαλμοφανή, και ζούμε με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα το κάνει για εμάς. Είμαστε σε τόσο νηπιακή κατάσταση που αδυνατούμε να καταλάβουμε ότι και για τους άλλους, εμείς είμαστε που πρέπει να το καθαρίσουμε. Έτσι, απλά, σε έναν συντονισμό λήθης, απλώς περιμένουμε την περαιτέρω κατάπτωση.
DimLoup