Σε τραγική κατάσταση βρίσκεται και ο τομέας της υγείας στη χώρα μας. Αυτή τη φορά, το πρόβλημα που αναφέρεται από τους γιατρούς αφορά το Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου. Όπως αναφέρουν, ενώ παράλληλα προέβησαν σε στάση εργασίας, με τέσσερις μόνο αναισθησιολόγους να στελεχώνουν το τμήμα του νοσοκομείου, αυτό υπολειτουργεί. Κάτι που σαφώς δεν καλύπτει τις ανάγκες του νομού, αλλά και του νησιού, αν ληφθεί ως δεδομένο ότι το Βενιζέλειο είναι ένα από τα δύο μεγάλα νοσοκομεία που καλούνται να εξυπηρετήσουν σοβαρότατα περιστατικά, τα οποία δεν μπορούν να καλυφθούν από τα νοσοκομεία των άλλων νομών, αλλά και των γύρω νησιών, Κάσου, Καρπάθου, μέχρι και της Ρόδου, από όπου γίνονται αεροδιακομιδές.
Ως δεδομένα της αναφοράς του θέματος θα δώσουμε τα στοιχεία της νήσου Κρήτης, όπου, σύμφωνα με τις επίσημες πηγές της ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθυσμός της υπερβαίνει τις 622.000 ανθρώπους. Η πληθυσμιακή πυκνότητα κατά τους θερινούς μήνες σχεδόν διπλασιάζεται λόγω του τουρισμού. Επίσης, ας γίνει γνωστό ότι και τα άλλα νοσοκομεία της νήσου αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα υποστελέχωσης, ειδικά στο κομμάτι των αναισθησιολόγων. Αυτό που αποτελεί τουλάχιστον εμπαιγμό από το Υπουργείο προς τους πολίτες, είναι ότι ως λύση εφαρμόστηκε η απόσπαση ενός αναισθησιολόγου από το ΚΑΤ και ενός από το ΠΑΓΝΗ, το άλλο μεγάλο νοσοκομείο του Ηρακλείου που αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα. Καμία ανάγκη δεν εξυπηρετήθηκε με αυτή την τακτική. Αντίθετα, διογκώνεται το πρόβλημα μεταφέροντάς το παραδίπλα. Όταν, από την κακομεταχείριση που λαμβάνουν οι εργαζόμενοι γιατροί και καταρρέουν λόγω μετακινήσεων, συνθηκών και ελλείψεων στο χώρο εργασίας τους, θα οδηγηθούν και αυτοί σε παραιτήσεις και θα βαδίσουν προς τον ιδιωτικό τομέα της υγείας.
Επομένως, τα νοσοκομεία, αλλά και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας υγείας στο νησί της Κρήτης, τίθεται υπό αίρεση και απαξίωση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Που συνεπάγεται την παροχή δυναμικού και τη δημιουργία πελατών στο ιδιωτικό σύστημα υγείας, που ανθεί στο νησί λόγω της απαξίωσης του δημόσιου συστήματος. Και δρά προσθετικά ως κίνητρο στους γιατρούς λόγω των συμβολαίων υγείας που γίνονται από τον τουριστικό κλάδο και είναι αποδοτικότατα, αν προσμετρήσουμε ως παραμέτρους την έλλειψη υποδομών, το απαρχαιωμένο οδικό δίκτυο, αλλά και τον κατά βάση γηραιό πληθυσμό αλλοδαπών τουριστών που επισκέπτονται την Κρήτη κατά τους ανοιξιάτικους και φθινοπωρινούς μήνες.
Επομένως, περιγράψαμε με σαφήνεια την απαξίωση. Το ερώτημα είναι αν αυτή συμβαίνει από το μέγεθος των προβλημάτων, την ανικανότητα της πολιτικής διοίκησης ή από δόλο. Και το ερώτημα είναι εύκολο στην απάντησή του, αρκεί να ανατρέξουμε σε δηλώσεις του παρελθόντος, του σημερινού υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη.
Το κράτος θα έπρεπε να αντιλαμβάνεται την παροχή υπηρεσιών υγείας στους πολίτες ως καθήκον. Θα έπρεπε να διασφαλίζει την αριθμητική επάρκεια ιατρικού και νοσηλευτικού δυναμικού, που θα εξυπηρετεί τους πολίτες με ασφάλεια. Οι υπηρεσίες υγείας θα πρέπει να είναι, κατά κανόνα, παροχή και όχι προϊόν εμπορικής δραστηριότητας. Όλοι, γιατροί και φαρμακοβιομήχανοι, πάνω στην πλάτη, στο αίμα και στα πανεπιστήμια των πολιτών εκπαιδεύτηκαν. Ας σεβαστούν τους πολίτες. Οι πολίτες έχουν ήδη πληρώσει και κάποιοι με τη ζωή τους ως πειραματόζωα, προκειμένου κάποιοι να αμείβονται υπέρογκα χρησιμοποιώντας το ιατρικό κύρος, είτε νόμιμα είτε μαύρα. Προσθετικά, η Πολιτεία θα έπρεπε να διαθέτει επαρκείς υποδομές που να αποπνέουν κάλλος και αισθητική, ώστε η ψυχολογία του ασθενή που έχει ανάγκη τέτοιες υπηρεσίες να ανατάσσεται και όχι να καταρρακώνεται.
Οι πρόγονοί μας κατά το παρελθόν είχαν τα Ασκληπιεία που ήταν Ναοί, και θεράπευαν με μουσική και νερό. Δεν είχαν ένα παρασύστημα υγείας που αποσκοπεί στη νόσο του πολίτη, ώστε να είναι κερδοφόρο. Αυτό διορθώνεται, και σύμφωνα με το πολιτικό πρόγραμμα του οργανισμού “Ελλήνων Συνέλευσις”, είναι δέσμευση αλλά και φυσιολογία μιας Πολιτείας που αναπτύσσεται με υγεία και σεβασμό προς τα κύτταρά της, τους πολίτες της. Επομένως, διαμορφώνεται ένα ερώτημα. Διανύουμε μία περίοδο υβριδισμού της Πολιτείας μας εφόσον καταλήγουμε στο συμπέρασμα με αποδεικτική διεργασία ότι αυτή δεν είναι ευθυγραμμισμένη με τη φυσιολογία της; Ένα κάθετα διαμορφωμένο ερώτημα, που μετά τα δεδομένα που αναπτύξαμε, δεν αφήνει περιθώρια αρνητικής απάντησης. Η σαφής δέσμευση είναι ότι όλη αυτή η κατάπτωση θα παύσει και το σύστημα θα καθαρθεί.
Και μιας και το πιάσαμε το θέμα, είναι δεδομένο ότι με τις χειρότερες εργασιακές συνθήκες, οι γιατροί που απασχολούνται στο δημόσιο σύστημα υγείας ασκούν το λειτούργημά τους με ευθύνη προς τους πολίτες. Σαφώς υπάρχουν και οι επίορκοι ή αυτοί που δεν έχουν κατανοήσει τη θέση που στελεχώνουν στην πολιτειακή λειτουργία. Και αυτό είναι θέμα πολιτειακής εκπαίδευσης και εξέλιξης της συνειδητότητας του πολίτη διότι και οι γιατροί είναι πρωτίστως πολίτες. Όμως, πόσο ειρωνικό είναι, όταν κάνουν υπερωρίες, υπερβαίνουν τα ανθρώπινα όριά τους για να παρέχουν υγεία και κρατούν με νύχια και με δόντια όρθιο τον μηχανισμό της δημόσιας υγείας παρόλη την απαξίωση, για να ακουστούν να αναγκάζονται να κάνουν στάση εργασίας. Κάτι πάει λάθος με τις δομές του πολιτεύματος. Πόσο λάθος είναι το γεγονός ότι για να φτάσουν αυτά που πρέπει στα αυτιά εκείνων που καθήκον έχουν να λύσουν ένα πρόβλημα είτε είναι υπουργείο, είτε είναι νομοθεσία, είτε είναι Δικαιοσύνη θα πρέπει να ταλαιπωρηθούν, να πάθουν ζημιά ή ακόμη και να πεθάνουν πολίτες;
Κάτι πρέπει να αλλάξει. Και ποτέ δεν άλλαξε τίποτα από την αδράνεια, αλλά από τη δράση. Η διαδικασία όμως είναι κάθετα στα χέρια των πολιτών και στην ελεύθερη τους βούληση. Όλοι έχουν Νόηση και καταλαβαίνουν πού οδηγεί αυτή η κατάσταση.
DimLoup