4 λεπτά χρόνος ανάγνωσης
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των Ελλήνων πολιτών προς την Εφορία ανέρχονται σε 3,2 δισ. ευρώ μόνο για το πρώτο τετράμηνο του 2025. Ο αριθμός των οφειλετών έχει ξεπεράσει τα 4,2 εκατομμύρια φυσικά και νομικά πρόσωπα, παρουσιάζοντας αύξηση σχεδόν μισού εκατομμυρίου μέσα σε τέσσερις μήνες. Από αυτούς, οι 2,2 εκατομμύρια βρίσκονται ήδη στο στόχαστρο μέτρων αναγκαστικής είσπραξης. Σε πάνω από 1,5 εκατομμύριο έχουν ήδη επιβληθεί κατασχέσεις σε λογαριασμούς και περιουσιακά στοιχεία, ενώ το κράτος σχεδιάζει, μέσω τηλεφώνων και αυτοματοποιημένων μηνυμάτων, να εντείνει τον ψυχολογικό εκβιασμό των υπολοίπων. Η φτώχεια των πολιτών είναι στόχευση και η αδυναμία χρηματικής αιμοδοσίας στα βαμπίρ ποινικοποιείται. Η κρατική μηχανή επιδίδεται σε ένα πρωτοφανές κυνήγι επιβίωσης, βαφτίζοντας το ως δημοσιονομική πειθαρχία και προστασία της κουλτούρας πληρωμών.
Όταν η μισή χώρα χρωστάει, δεν έχουμε κρίση φορολογικής συμμόρφωσης μπαταχτσήδων αλλά ανικανότητα διοίκησης, χωρίς βεβαίως αυτή να είναι η μόνη αιτία για την κατάρρευση του Κράτους. Δεν πρόκειται για συστημικούς κακοπληρωτές αλλά για θύματα της πολιτικής, οικονομικής και διεθνούς διαπλοκής. Πρόκειται για πολίτες που εξοντώθηκαν από δεκαετίες διαχειριστικής λεηλασίας, υπερφορολόγησης και παραπλάνησης του τραπεζικού χρηματοοικονομικού συστήματος.
Η Πολιτεία ενώ στάθηκε σταθερά ως αρωγός στα τραπεζικά συστήματα και ιδρύματα, δεν αναγνωρίζει το απαραίτητο για τη διαβίωση των πολιτών και παράλληλα απεμπολεί το δικαίωμά τους να απαιτούν ανταπόδοση για τη διάσωση των μαγαζιών που τους τίναξαν την οικονομία στον αέρα. Όταν η εργασία δεν αμείβεται λόγω επαχθούς φορολογίας, όταν οι εργοδότες που έχουν ανάγκη εργατικά χέρια και δεν μπορούν να τα ικανοποιήσουν μισθολογικά, η ανεργία καλπάζει. Όταν οι μικρές επιχειρήσεις κλείνουν υπό το βάρος του ΦΠΑ και των χαρατσιών, όταν η κοινωνική παροχή έχει μετατραπεί σε φιλανθρωπία των ΜΚΟ, τότε η όποια φορολογική απαίτηση παύει να είναι δίκαιη. Είναι τιμωρητική.
Αυτοί που διαλύθηκαν οικονομικά δεν είναι παράνομοι. Είναι λεηλατημένοι. Το καθεστώς τους γονάτισε και τώρα επιστρέφει να πάρει τα ψίχουλα που κατάφεραν και έκρυψαν για να επιβιώσουν απέναντι σε αυτό. Αυτό δεν είναι διοίκηση αλλά μηχανή επιτήρησης και εκτέλεσης. Είναι τιμωρία προς τους πολίτες για το ότι δεν αυτοκτόνησαν. Για το ότι ακόμη αναπνέουν. Το κράτος που τόσο γενναιόδωρα χαρίστηκε στις τράπεζες και στους επιχειρηματίες της διαπλοκής, τώρα στέλνει ρομπότ να κατασχέσουν τα όποια ψίχουλα των πολιτών απέμειναν. Η αυθαιρεσία που λέγεται ΑΑΔΕ, ένα φάντασμα που φοράει κρατική ψηφιακή στολή, συνεχίζει το έργο αποκόπτοντας τον πολίτη από την περιουσία του, την εργασία του, την αξιοπρέπειά του, το δικαίωμά του να υπάρχει, μεταβάλλοντάς τον σε δούλο.
Και αν κοιτάξουμε στο βάθος, πάντα είναι ο ίδιος στόχος. Η συγκεντροποίηση του πλούτου στους λίγους εκλεκτούς του καθεστώτος και η κατοχύρωση της εξάρτησης των πολιτών από αυτούς. Στην ουσία στόχος είναι η τελεσίδικη απώλεια της ιδιότητας του πολίτη από κάθε άνθρωπο πάνω στον πλανήτη. Έστω και αν αυτό εμφανίζεται ως θέμα προς το παρόν στην Ελλάδα, αυτό είναι παγκόσμιο. Η φτώχεια δεν είναι πια κοινωνικό πρόβλημα αλλά εργαλείο διοίκησης.
Η Ελλήνων Πολιτεία δεν διαπραγματεύεται με το άδικο, δεν διαχειρίζεται τη φτώχεια αλλά την εξαλείφει. Δεν διορθώνει τον νόμο που καταστρέφει τον πολίτη αλλά τον καταργεί. Αποτελεί εγκαθίδρυση Δικαίου η κατάργηση όλων των υφιστάμενων φορολογικών νόμων, των παραθύρων, των χαρατσιών, των ερμηνειών, των δολοπλοκιών και των εξαιρέσεων. Ο φορολογικός νόμος θα πρέπει να είναι ένας, απλός, κατανοητός, δίκαιος και διαρκής. Δεν θα διαλύει τον πολίτη αλλά θα τον υπηρετεί, συλλέγοντας τα χρήματά του και θα του τα επιστρέφει με τη μορφή συλλογικού έργου. Θα εξισορροπεί και δεν θα επιβάλλεται. Θα αποδίδεται.
Αυτό συνεπάγεται και την κατάργηση όλων των φόρων επί της ακίνητης περιουσίας. Το σπίτι δεν είναι είδος πολυτελείας αλλά εκτέλεση του ιερού δικαιώματος στέγασης του Έλληνα. Κανείς δεν θα έπρεπε να πληρώνει για την ίδια του την εστία. Η κατοχή γης και στέγης θα έπρεπε να είναι συνταγματικά προστατευμένη, χωρίς την απειλή κατάσχεσης. Όμως οι διατάξεις του Συντάγματος προστατεύουν τους πολιτικούς αντί για τους πολίτες.
Ένα σημαντικό βήμα σε έναν πλήρη σχεδιασμό αποτελεί και η αναδόμηση του Υπουργείου Οικονομικών ως μηχανισμός ανταποδοτικής ισότητας και όχι εισπρακτικής τρομοκρατίας. Η Πολιτεία δεν θα λειτουργεί ως εισπράκτορας, αλλά ως υπηρέτης, με τους πολίτες να μην είναι αριθμοί χρέους αλλά μέτοχοι κυριότητας, κατά το μεριστό του αμερίστου. Η Ελλάδα δεν είναι χώρα οφειλετών αλλά χώρα προδομένων. Η λεηλασία ονομάζεται εισφορά. Η επιβίωση διώκεται ποινικά. Η εργασία φορολογείται με όρους τιμωρίας. Και το σπίτι του καθενός μας κινδυνεύει από ένα email κατάσχεσης.
Αυτό το καθεστώς δεν μεταρρυθμίζεται αλλά καταργείται. Η φτώχεια δεν είναι επιλογή αλλά αποτέλεσμα και οι πολίτες πρέπει να πάψουν να πληρώνουν πια για τα εγκλήματα που διέπραξαν άλλοι στο όνομά τους.
DimLoup